Australopitecus surferenses

A onda da discordia, foto extraida da web surfgz

O surf como tal, como deporte é unha maravilla, unha vez dentro, se non saes do núcleo dos teus amigos e da zona de sempre, non hai fallo, fora de ahí, tes que ir cheirando as mexadas territoriais dos machos Alfa.
Un exemplo se ti foses na túa bicileta pola rúa e te parase un peatón e che dixera "Perdoa pero esta rúa é miña", eu polo menos morrería de risa, a non ser que estubera no Bronx neo yorkino alá polos anos oitenta.

Como se dun señor feudal de esos que ainda perviven, o señor Axi Muniain (para os que non estedes ao tanto, un surfeiro de ondas XL natural de Euskadi) reclama agresivamente (baixo o meu punto de vista) unha onda galega, esto ten que chegar de sobra para descojonarse vivo.

Miles de exemplos de gremlins como este asolagan as nosas queridas praias, dende Baiona ata Ribadeo, xentiñas de pequenos cerebros que ainda sendo da zona (cousa que non é un pretexto) reclaman para si ondas, actuan como se da garda costeira se tratasen, en definitiva eso que chaman as revistas Localismo.


Este é o enlace desactivaron as opcións de inserción : http://www.youtube.com/watch?v=98u90BBP89s&feature=youtu.be


A miña reflexión de este video é a seguinte:

O que di unha parte (Muniain) é que eles fixeron un traballo de búsqueda durante moito tempo, e que a outra parte chegou así sin máis ao mismo sitio con menos traballo (presuntamente aproveitnadose do traballo que eles fixeran), e que estes últimos teñen que pedirlle permiso aos primeiros para facer o mismo que queren facer eles, surfear, sacar fotos e lucrarse con elas.

Esto é unha cuestión moi sinxela, esto é unha cuestión de cartos.
O que se desprende do video eses "verdadeiros locales"(vascos) querían dar un bombazo mediático e vírono amenazado coa chegada das persoas que están sendo increpadas no video(franceses e galegos).
Como se dunha liorta de patentes -solo faltan os letrados traxeados ao lado- desprendense unha e outra vez das palabras de estos magnates que o problema é quen se lucra antes cunha onda (viva o absurdo).

Dende fai tempo creo que este deporte como tal tocou fondo, non sei si pola globalización do mesmo, ou que sempre copiamos as partes negativas, pero esto roza xa o triste cachondeo e a vergoña axeña.

"Cúal es el problema?" " El problema es que estamos aquí muy tranquilitos y no queremos que venga 500 franceses ni 500 gente de por ahí de tomar por culo a tocar los cojones aquí". Grandes palabras SI SEÑOR.

Se fose outro deporte (dos que falo as veces aquí tamén) como pode ser o boulder o alpinísmo, as carreiras de montaña... Gustaríame que pasase a verdade, para que estes viran o absurdo que é esta situación,
Exemplos: que unha persoana atopara unha pedra e que a reclamase para si, ou que unha persona atopase unha montaña e a reclamase para si, que unha persoa atopase un camiño e o reclamase para si, simplemente polo feito de sacar unha foto e despois vendela...

O que se ve aquí é que esto aparte de ser un problema mercantil, é un problema de egos.

Esto non é un problema de catro australopitecus mirándose as pichiñas e comparando tamaños, o problema aquí é que se afirma con rotundidade aplastane "YO SOY EL DUEÑO DE ESTA OLA", parece esa afirmación tan absurda como se alguen dixera "non respires aquí que este aire é meu", pero en que mundo vivimos¿? Hai que ter en conta que o video de marras está feito polo equipo de Muniain, recortado e posto a conveniencia de eles mesmos, e ainda así quedan como o cú.


Se queda alguén que idolatra a calquera de estos señores, por favor facedeme un grandísimo favor, apagade o ordenador deixade un momento as tablas e lede un bo libro.

Se este home veu amenazado o seu traballo, como di el de moito tempo, terá que tomar unhas medidas ou unhas decións, pero que nada teñen que ver coma posesión material dunha onda, se esto é unha competición de a ver quen consegue surfear unha onda aparentemente descoñecida e se che adiantan é unha posibilidade a ter en conta, xa que non solo un mariñeiro coñece o mar.
Se os medios que usaron para chegar ao mesmo punto ao que chegou o señor Muniain , e baixo o seu criterio, foi fraudulento terao que demostrar máis ala que decindo "esta ola es mia, te doy 200 euros y te largas de aquí" QUE TRISTE E PATÉTICO, espero que esto fora froito dun momento de locura transitoria e que este señor non sexa tan simplista. Que se cale que siga facendo o seu traballo, e si é de verdade que atopou esa onda e é o primeiro que o arguemente con datos e non con palabreria propia dun rapaz de 15 anos.

Vai ser eso que se escoita nos máis sombríos ateneos O SENTIDO COMÚN MORREU.


Por certo a voz do pescador ese do final soname moito, en que lío te meteron.



Minuto 18:24,a dichosa onda


Video sacado da web surfgz


Fontes:
++ http://www.surfgz.com/surfing/sesions-de-surf/2139-axi-muniain-qmis-olasq.html
++ http://www.surfgz.com/surfing/surfeiros/2129-axi-muniain-menos-lerias.html


Artigo de Bruno Novoa : http://www.fotoglz.com/blog/9.php
Artigo de Muniain: http://www.aximuniain.com/

Tempus fugit

Excederse

Pasarse de listo : Excederse alguien en materias o cosas que no conoce, simulando un perfecto conocimiento de las mismas y cayendo, consecuentemente, en un error.

Listos y no tanto.


No di píe a la imaginación, me excedí, lo admito, entre renglones había demasiado espacio, tanto creo, que supuso una sobrecarga mental, demasiada información codificada.

Me pase de listo.

Está todo tan masticado, calculado, pensado... Pero si quedara tan abstracto, tan rebuscado, bruto, se entendería algo o quedaría en el cajón -tan grande- de las sandeces individuales de mi psique (cosmovisión de la antigua Grecia)

Tomar una decisión.

Mi circulo de locos poetas , amantes de los atardeceres regados con cerveza barata, sonidos de guitarras y solos de armonicas extridentes.


"El sonido de las hachas golpeando los troncos aún vivos de aquellos árboles, que luego alimentaría un fuego acogedor dentro de la casa, sonaban como acordes bemoles, tristes, e inciertos, pero con un claro objectivo, el trabajo duro."

Podería ser.

"El sonido encambio, era de chapoteos, risas y lágrimas de alegrias que caían sobre las rocas recubiertas de mejillones, el mar en calma simula un perfecto espejo, juegos de luces y sombras provocadas por el conjunto de luces del muelle próximo. La vida, la felicidad. Todo aquello por lo que algunos matarían, o mueren."


"El sonido del viento entrando por la ventanilla del coche, una canción. Los paisajes movidos a varios y rápidos quilometros por hora los desfiguran, como el agua desfigura y suaviza las acuarelas. Tranquilidad. La cara apoyada en la ventana fría, las gotas de agua discurren rápidamente por ella uniendose con otras, tendidos eléctricos."

"El sonido de bares atestados de gente, ruído de primera hora de la mañana, el olor a café recién hecho, sonido de vidrios golpeandose sin cesar, griterío, murmullos, el vociferio que sale de la televisión con las primeras noticias del día. Tendremos un día gris, que más da"

"El primer acorde, el primer fantásma alegre, comienza el espectáculo. Afinaciones extrañas para extrañas letanías"

"Último acople de guitarra"






Mi pequeña existencia.

¿Te gusta el viento?

Oye, ¿Te gusta el viento?

Podería responder miles de cosas pero normalmente me quedo con la más fácil con la menos comprometida de las respuestas, para no pecar en redundancias ni cosas que a mí mismo me sonarían a chiste. Podería responder como ya dije varias veces en contextos diferentes, " subías allí arriba, corriendo malamente por el desnivel, pero cuando llegabas al vértice de la cima te sentías recargado por el viento que te daba en el cuerpo, como si atravesase sin problema todo tu cuerpo, todas tus células mecidas por el tempestuoso vendaval , aprovechándolo".

Pero que decir.



Siempre resulta fácil responder con el típico "sí... bueno", y quedar en un plano neutro, eso, el miedo al perjuicio.
El miedo, esa soga que nos amarra pies, manos y nos oprime en escuálido cuello, nos impide realizarnos completamente, siempre con pies de plomo siempre con medias tintas, lleno de nerviosismo.

Me gusta el viento, sí.

Oye, ¿Te gusta la lluvia?

Llovía tanto sobre el tejado de plástico que era imposible intentar sacar un sonido de la boca que superara en decibelios aquello. Llovía cada vez más fuerte, es como si amplificaran el fluido plasmático que fluye por las venas del ladrón que huye de la policía, adrenalina por las estrellas.
Paseaba, paseaba bajo la lluvia horas, incansablemente. Aquellas vieja y adoquinadas calles la veían pasar día si día también, con sus pequeñas botas saltando de charco en charco, sonriente siempre. Le encantaba la lluvia



La música seguía sonando , aquel francés con su guitarra desde la pequeña radio. Allí pensando, sentado en su banco con la mirada clavada en el suelo, como una gota de agua que está apunto de desprenderse de la última hoja de un árbol.
Me gusta la lluvia, sí.

Feliz, venciendo a la lluvia y al viento. El triunfo.
En la carretera, en lo alto, allí arriba, en aquella piedra sigue poniendo Díselo.

Dúas caras da mesma moeda

"O Sil leva a auga e o Miño a fama"


Non fai moito lendo unha entrevista da corredora de montaña e equiadora Mireia Miró, pasou algo que nunca pensaba que iba pasar, un pensamento -entre outros- plenamente compartido.
Tratase da comparación e dos comentarios que verte Mireia sobre Josef Ajram.
Nun principo cando comecei a ler algo sobre este persoaxe parecía un tio curioso , profundizando un pouco máis e despois de cometer o erro de ler o seu libro, dinme conta -non tarde- de que estaba ante un "farsante" ,deportivmanete falando.



Marcel Zamora (gañando o ironman de niza)


Hai "deportistas" que non fan deporte por un motivo persoal -entendase paixoal ,emocional- , outros fan deporte simplemente como via "fácil" para lucrarse fando de si mesmos un logotipo de marca e escalando na industria crecente da "saúde deportiva" que tan de moda está. Está claro que todo deportista que se precie gustaríalle dedicarse en corpo e alma ao seu deporte, algúns van pouco a pouco mediante moitos entrenos e gracias a centros de tenificación depotiva , van medrando e conseguindo esa meta, outros simplemente acortan ese camiño mediante o marketing. Pasa en miles de sectores nonsendo no deporte, un gran currante que domine bastamente o seu sector non da trinfado por "falta de contactos", todo un clásico neste gran país chamdo Españistán.

A día de hoxe vexo o deporte como unha ación emocinal, chea de sentimento,para min comezou case por tradición familiar , pouco a pouco converteuse nun xogo , coa idae transformouse nun obxectivo e hoxe por hoxe o obxectivo cambiou pero a mesma ánsia continua.
Coñezco moitos deportistas de élite que se gañan a vida cunha profesión que nada ten que ver co deporte, gracias a becas e axudas poden ir a campionatos fora das nosas fronteiras. Coñezco o deporte dende a súa base máis baixa , o neno que vai coa súa mochila na espalda chea de roupa e ilusión, e tamén coñezo o deporte que tanto desprecio, o deporte onde solo se busca amasar billetes colorados.


Josef Ajram (deportista , broker de bolsa, modelo...)


Este é o caso de Josef Ajram , sí, é un deportista , un deprotista de fondo , sin restarlle mérito ningún aos seus logros, pero é un deportista que se sabe vender , que fixo do seu nombre unha marca que complementa as súas "carencias" deportivas coa súa cara bonita e cos falsos exteriotipos, ten todos os elementos dignos dunha boa marca comercial : historia facilona, boa imaxen e lengua. Non gañou nada increible, finalizou como un máis- e meritoriamente-varios ironmans pero a súa fama nada ten que ver polos seus éxitos deportivos, é un participante máis que destaca gracias ao seu propio marketing. Outro caso é Dean Karnazes que se autoproclama ultramarathonman pese a que nunca gañou unha carreira de este tipo como fixo varias veces un compatriota seu como é Scott Jurek, pero polo menos Dean Karnazes fixo chegar dun xeito modesto o mundo do ultramaraton ao gran público e sabendo escribir moi ben.

Eu valoro profundamente a outros deportistas que sufren para estar ahí arriba e "desgraciadamnete" pasan desapercividos para o gran público, como pode ser Marcel Zamora ou máis cercano Daniel Bargiela, este último é un currante estibador de cemento en Salvaterra do Miño que adestra nos seus ratos libres, agora apartado do triatlón pero finalísta en varias edicións Ironman incluído Hawaii.

A niveles máis pequenos e sin saír de ese maravilloso deporte hai moitos casos, de deportistas "floxos" cun respaldo elevadísimo de patrocinadores e outros cun bo palamarés sobrevivindo mediante becas e axudas familiares.
Vostedes se non está dentro dalgún deporte que sepan que non é ouro todo o que reluce , hai moito "bañado en ouro".

Infuen (segunda parte)

Jack Kerouac

"Súbitamente comprendí que todas las cosas sólo van y vienen incluido cualquier sentimiento de tristeza: también se irá: triste hoy alegre mañana: sobrio hoy borracho mañana ¿Por qué inquietarse tanto?"

Gary Snyder

"Como poeta cultivo los valores más arcaicos que existen, desde el Paleolítico tardío: la fertilidad de la tierra, la magia de los animales, la visión del poder en la soledad, la iniciación terrorífica y el renacimiento, el amor y el éxtasis de la danza, el trabajo común de la tribu"

Siddartha de Hermann Hesse

Junto al Río

"Ese era su deseo: ¡La muerte, la destrucción de la forma odiada! [...]

Con el rostro desencajado clavó su vista en el agua: al ver el reflejo de su cara escupió en el agua. Lleno de abatimiento separó el brazo que apoyaba en el tronco y se volvió un poco para deslizarse y hundirse de una vez para siempre. Se hundía hacia la muerte con los ojos cerrados.

En ese instante sintió una voz llegar desde remotos lugares de su alma, del pasado de su agotada existencia. Era una palabra, una sílaba que repetía maquinalmente una voz balbuciente; se trataba de la vieja palabra, principio y fin de todas las oraciones de los brahmanes: el sagrado Om, que significa lo perfecto o la perfección."

Bill Hicks











Killian Jornet







Grandes probas físicas e mentais









Stoner + deserts sessions "familiares"












Tool, axudame durante as miñas horas de adestramento, unha introespectiva profunda lograda polo cansancio.

A delgada liña entre o acidente e a neglixencia

RESCATES EN MONTAÑA.




(GERA Bomberos CAMadrid)


Unos 1.900 euros por hora de helicóptero o 32 euros por hora por profesional que participe. Ésta será la minuta que tendrán que pagar las personas que sean atendidas por el Servicio de Emergencias Sanitarias de Castilla y León cuando el incidente sea consecuencia de una conducta negligente. «Es una tasa y no una sanción»,

La hora de un bombero son 30 euros y la de cada vehículo 39. Cada hora de vuelo costará 2.270 euros, en Cataluña.



O video non é expectacular, somentes o poño para os que non teñan unha percepción dos medios que se desplegan para un rescate que o vexan.

Por internet propaganse opinións de todo tipo e calado como se dun lume forestal se tratase sobre o cobro nos rescates en montaña.

Varias comunidades autónomas sumanse ao cobro de ditos rescates cando sexan neglixencias(Asturias, Catalunya, Castilla y León son varias das comunidades que cobran ou cobrarán polos restates en montaña producidos por neglixencia.)

A inmensa maioria das persoas que practican deportes de montaña non están dacordo con estes cobros, pero de feito, calquer movilización de medios de rescate como son os bombeiros sempre se cobran (con algún matíz), mediante taxas, que dictaminan os concellos,comarcas, comunidades autónomas ou organísmos directos aos que estén adscritos estos servicios.
Con esto digo, se tes un acidente ou che prende lume a campá extractora da cociña, o concello cobrarache unha taxa por dita intervención, cobro que se fará cargo o teu seguro.

Volvendo a montaña, É "normal" que che cobren?, preguntase moita xente, a resposta pode ser complexa e argumentada dende moitos puntos de vista, dende os máis reacios ata os máis defensores, creo que é máis correcto plantearse se estas taxas farán un efecto beneficioso sobre os deportistas, e farán que acudan ao monte tomando precaucións e ben equipados, ou polo contrario caerán nun profundo saco roto.
En Catalunya unhas das primeiras CCAA en tomar esta iniciativa,estanse plantexando si non cobrar polo rescate pero si sancionar as apitudes negixentes que deriven nun rescate, cando menos parece unha cuestión de léxico para sacarlle ferro ao asunto, que non se vexa como unha medida recoudatoria como moitos pensan e alegan.

Estas son opinións que se poden ler na rede:

"Supongo que cobrarán los trasplantes de hígado a los alcoholicos, los de pulmón a los fumadores, los infartos a los gordos...."

"Por miedo a que se cobre el rescate un grupo no llama y la situación empeora, para cuando llaman ya es tarde, el accidente se consuma"

"El asunto de siempre, y quien es el que va a decidir si fue negligencia? En base a qué?"

"Qué es una negligencia entonces?"

"En mi opinión el rescate en montaña debe ser un servicio público y gratuíto pagado vía impuestos en todo el territorio nacional"

"Algunos parecen obsesionados por el "cobro" de determinados rescates y por lo visto les importa muy poco la tremenda, y creciente, presión a que se ve sometido el medio natural pues el ruido del helicoptero asusta a las grandes aves rapaces, y entre novatos, despistados y negligentes, no hay dia en que el helicoptero no atrone el cielo de los Pirineos."




Definicións :

- Acidente: Suceso imprevisto ou casual que pode producir dano a persoas ou cousas
- Neglixencia: Falta de prudencia ou de precaucións.

Ainda que as definición da RAG deixano bastante claro,e difícil de dictaminar nunha actividade deportiva de risco que é un acidente e ou unha neglixencia, polo menos en primeira instancia.
Parece ser que a xente contraria argumenta estas medidas quedandose solo coa parte "principal" que é meramente económica, e desprecian a parte para min máis importante, as vidas. Hoxe por hoxe e sen pretender xeralizar, case a inmensa parte dos acidentes en entornos naturais son debidos a imprudencias que tristemente desemvocan en tráxicos sucesos. A segunda definición que pon a RAG para neglixencia é falta de preocupación ou de aplicación, nesto é no que se ten que fixar a xente, se os acidentes que hai hoxe por hoxe son máis neglixencias que outra cousa, e despois acudar a desmedida económica das taxas.

Para dar luz e simplificar un pouco e aprobeitando que moitos amigos meus fan snowboard, sería algo como esto:

Se vas por unha pista negra baixando como che permitan as túas habiliades e fortuítamente empezas a rodar e desgraciadamente te caes, eso é un acidente.

Se do mesmo xeito vas baixando por unah pista azul por exemplo e saeste da pista para ir polo medio das árbores e desgraciadamente te das contra un abeto e rompes a perna isto é unha neglixencia, polo tanto terás que pasar por caixa. (Esto é un exemplo non o sacar de contexto).

Palabras da directora xeneral de Prevención, Extinción de incendios e Salvamento, Olga Lanau:

Hay tres casos en los que se cobrará por los rescates y son los siguientes: -que éste esté relacionado directamente con el hecho de no hacer caso a carteles o señales de prohibición o advertencias

-que el rescatado no lleve el equipo necesario y correcto para la actividad que esté practicando en el momento del accidente

- y en los casos en los que la intervención esté injustificada.

Con estes tres puntos máis claro non pode quedar, somentes queda decir que ante todo PRECAUCIÓN.

ARTIGO EN DESNIVEL
ARTIGO EN BARRABES


(Bomberos de asturias, click na imaxen)