"Mi testigo es el cielo vacío"

martes, 20 de diciembre de 2011

2011 tick tack 2012 stard

Tibetan Fox - Milo Burcham







George Gurdjieff


1. Fija tu atención en ti mismo, sé consciente en cada instante de lo que piensas, sientes, deseas y haces.
2. Termina siempre lo que comenzaste.
3. Haz lo que estás haciendo lo mejor posible.
4. No te encadenes a nada que a la larga te destruya.
5. Desarrolla tu generosidad sin testigos.
6. Trata a cada persona como si fuera un pariente cercano.
7. Ordena lo que has desordenado.
8. Aprende a recibir, agradece cada don.
9. Cesa de autodefinirte.
10. No mientas ni robes, si lo haces te mientes y te robas a ti mismo.
11. Ayuda a tu prójimo sin hacerlo dependiente.
12. No desees ser imitado.
13. Haz planes de trabajo y cumplelos.
14. No ocupes demasiado espacio.
15. No hagas ruidos ni gestos innecesarios.
16. Si no la tienes, imita la fe.
17. No te dejes impresionar por personalidades fuertes.
18. No te apropies de nada ni de nadie.
19. Reparte equitativamente.
20. No seduzcas.
21. Come y duerme lo estrictamente necesario.
22. No hables de tus problemas personales.
23. No emitas juicios ni cri­ticas cuando desconozcas la mayor parte de los hechos.
24. No establezcas amistades inútiles.
25. No sigas modas.
26. No te vendas.
27. Respeta los contratos que has firmado.
28. Sé puntual.
29. No envidies los bienes o los éxitos del prójimo.
30. Habla sólo lo necesario.
31. No pienses en los beneficios que te va a procurar tu obra.
32. Nunca amenaces.
33. Realiza tus promesas.
34. En una discusión ponte en el lugar del otro.
35. Admite que alguien te supere.
36. No elimines, sino transforma.
37. Vence tus miedos, cada uno de ellos es un deseo que se camufla.
38. Ayuda al otro a ayudarse a si­ mismo.
39. Vence tus antipatí­as y acercate a las personas que deseas rechazar.
40. No actues por reacción a lo que digan bueno o malo de ti.
41. Transforma tu orgullo en dignidad.
42. Transforma tu cólera en creatividad.
43. Transforma tu avaricia en respeto por la belleza.
44. Transforma tu envidia en admiración por los valores del otro.
45. Transforma tu odio en caridad.
46. No te alabes ni te insultes.
47. Trata lo que no te pertenece como si te perteneciera.
48. No te quejes.
49. Desarrolla tu imaginación.
50. No des órdenes sólo por el placer de ser obedecido.
51. Paga los servicios que te dan.
52. No hagas propaganda de tus obras o ideas.
53. No trates de despertar en los otros emociones hacia ti como piedad, admiración, simpatí­a, complicidad.
54. No trates de distinguirte por tu apariencia.
55. Nunca contradigas, sólo calla.
56. No contraigas deudas, adquiere y paga en seguida.
57. Si ofendes a alguien, pi­dele perdón.
58. Si lo has ofendido públicamente, excusate en público.
59. Si te das cuenta de que has dicho algo erróneo, no insistas por orgullo en ese error y desiste de inmediato de tus propósitos.
60. No defiendas tus ideas antiguas sólo por el hecho de que fuiste tú quien las enunció.
61. No conserves objetos inútiles.
62. No te adornes con ideas ajenas.
63. No te fotografíes junto a personajes famosos.
64. No rindas cuentas a nadie, sé tu propio juez.
65. Nunca te definas por lo que posees.
66. Nunca hables de ti sin concederte la posibilidad de cambiar.
67. Acepta que nada es tuyo.
68. Cuando te pregunten tu opinión sobre algo o alguien, di sólo sus cualidades.
69. Cuando te enfermes, en lugar de odiar ese mal considéralo tu maestro.
70. No mires con disimulo, mira fijamente.
71. No olvides a tus muertos, pero dales un sitio limitado que les impida invadir toda tu vida.
72. En el lugar en que habites consagra siempre un sitio a lo sagrado.
73. Cuando realices un servicio no resaltes tus esfuerzos.
74. Si decides trabajar para los otros, hazlo con placer.
75. Si dudas entre hacer y no hacer, arriésgate y haz.
76. No trates de ser todo para tu pareja; admite que busque en otros lo que tú no puedes darle.
77. Cuando alguien tenga su público, no acudas para contradecirlo y robarle la audiencia.
78. Vive de un dinero ganado por ti mismo.
79. No te jactes de aventuras amorosas.
80. No te vanaglories de tus debilidades.
81. Nunca visites a alguien sólo por llenar tu tiempo.
82. Obtén para repartir.
83. Si estás meditando y llega un diablo, pon ese diablo a meditar




Cuanto más piensan que despiertan, más se hunden en el sueño de sus propias divagaciones.








Sleeping under the Saharan stars

>>>>>>>>2012 >>>>>>> caracol caracol

martes, 13 de diciembre de 2011

Rescate na Sima AN -51 (Pirineos Navarros)

Este rescate foi efectuado no 2008.



Un expectacular rescate a 648 metros de profundidade vertical e a 4,5 kilometros da entrada da cova, requireu da coordinación dos equipos españoles de rescate formados polo GREIM (Garda Civil) xuntamente con Gendarmes Franceses, Bombeiros Franceses e Espeleosocorristas Franceses.
3 días tardaron en sacar a víctima belga , interviron un total de 142 personas.

Aquí RECORTE DE PRENSA
Aquí RELATO DUN ESPELEOSOCORRISTA


Video realizado polo GREIM




Todo cun final feliz

jueves, 1 de diciembre de 2011

Australopitecus surferenses

A onda da discordia, foto extraida da web surfgz

O surf como tal, como deporte é unha maravilla, unha vez dentro, se non saes do núcleo dos teus amigos e da zona de sempre, non hai fallo, fora de ahí, tes que ir cheirando as mexadas territoriais dos machos Alfa.
Un exemplo se ti foses na túa bicileta pola rúa e te parase un peatón e che dixera "Perdoa pero esta rúa é miña", eu polo menos morrería de risa, a non ser que estubera no Bronx neo yorkino alá polos anos oitenta.

Como se dun señor feudal de esos que ainda perviven, o señor Axi Muniain (para os que non estedes ao tanto, un surfeiro de ondas XL natural de Euskadi) reclama agresivamente (baixo o meu punto de vista) unha onda galega, esto ten que chegar de sobra para descojonarse vivo.

Miles de exemplos de gremlins como este asolagan as nosas queridas praias, dende Baiona ata Ribadeo, xentiñas de pequenos cerebros que ainda sendo da zona (cousa que non é un pretexto) reclaman para si ondas, actuan como se da garda costeira se tratasen, en definitiva eso que chaman as revistas Localismo.


Este é o enlace desactivaron as opcións de inserción : http://www.youtube.com/watch?v=98u90BBP89s&feature=youtu.be


A miña reflexión de este video é a seguinte:

O que di unha parte (Muniain) é que eles fixeron un traballo de búsqueda durante moito tempo, e que a outra parte chegou así sin máis ao mismo sitio con menos traballo (presuntamente aproveitnadose do traballo que eles fixeran), e que estes últimos teñen que pedirlle permiso aos primeiros para facer o mismo que queren facer eles, surfear, sacar fotos e lucrarse con elas.

Esto é unha cuestión moi sinxela, esto é unha cuestión de cartos.
O que se desprende do video eses "verdadeiros locales"(vascos) querían dar un bombazo mediático e vírono amenazado coa chegada das persoas que están sendo increpadas no video(franceses e galegos).
Como se dunha liorta de patentes -solo faltan os letrados traxeados ao lado- desprendense unha e outra vez das palabras de estos magnates que o problema é quen se lucra antes cunha onda (viva o absurdo).

Dende fai tempo creo que este deporte como tal tocou fondo, non sei si pola globalización do mesmo, ou que sempre copiamos as partes negativas, pero esto roza xa o triste cachondeo e a vergoña axeña.

"Cúal es el problema?" " El problema es que estamos aquí muy tranquilitos y no queremos que venga 500 franceses ni 500 gente de por ahí de tomar por culo a tocar los cojones aquí". Grandes palabras SI SEÑOR.

Se fose outro deporte (dos que falo as veces aquí tamén) como pode ser o boulder o alpinísmo, as carreiras de montaña... Gustaríame que pasase a verdade, para que estes viran o absurdo que é esta situación,
Exemplos: que unha persoana atopara unha pedra e que a reclamase para si, ou que unha persona atopase unha montaña e a reclamase para si, que unha persoa atopase un camiño e o reclamase para si, simplemente polo feito de sacar unha foto e despois vendela...

O que se ve aquí é que esto aparte de ser un problema mercantil, é un problema de egos.

Esto non é un problema de catro australopitecus mirándose as pichiñas e comparando tamaños, o problema aquí é que se afirma con rotundidade aplastane "YO SOY EL DUEÑO DE ESTA OLA", parece esa afirmación tan absurda como se alguen dixera "non respires aquí que este aire é meu", pero en que mundo vivimos¿? Hai que ter en conta que o video de marras está feito polo equipo de Muniain, recortado e posto a conveniencia de eles mesmos, e ainda así quedan como o cú.


Se queda alguén que idolatra a calquera de estos señores, por favor facedeme un grandísimo favor, apagade o ordenador deixade un momento as tablas e lede un bo libro.

Se este home veu amenazado o seu traballo, como di el de moito tempo, terá que tomar unhas medidas ou unhas decións, pero que nada teñen que ver coma posesión material dunha onda, se esto é unha competición de a ver quen consegue surfear unha onda aparentemente descoñecida e se che adiantan é unha posibilidade a ter en conta, xa que non solo un mariñeiro coñece o mar.
Se os medios que usaron para chegar ao mesmo punto ao que chegou o señor Muniain , e baixo o seu criterio, foi fraudulento terao que demostrar máis ala que decindo "esta ola es mia, te doy 200 euros y te largas de aquí" QUE TRISTE E PATÉTICO, espero que esto fora froito dun momento de locura transitoria e que este señor non sexa tan simplista. Que se cale que siga facendo o seu traballo, e si é de verdade que atopou esa onda e é o primeiro que o arguemente con datos e non con palabreria propia dun rapaz de 15 anos.

Vai ser eso que se escoita nos máis sombríos ateneos O SENTIDO COMÚN MORREU.


Por certo a voz do pescador ese do final soname moito, en que lío te meteron.



Minuto 18:24,a dichosa onda


Video sacado da web surfgz


Fontes:
++ http://www.surfgz.com/surfing/sesions-de-surf/2139-axi-muniain-qmis-olasq.html
++ http://www.surfgz.com/surfing/surfeiros/2129-axi-muniain-menos-lerias.html


Artigo de Bruno Novoa : http://www.fotoglz.com/blog/9.php
Artigo de Muniain: http://www.aximuniain.com/

martes, 8 de noviembre de 2011

Excederse




Pasarse de listo : Excederse alguien en materias o cosas que no conoce, simulando un perfecto conocimiento de las mismas y cayendo, consecuentemente, en un error.

Listos y no tanto.


No di píe a la imaginación, me excedí, lo admito, entre renglones había demasiado espacio, tanto creo, que supuso una sobrecarga mental, demasiada información codificada.

Me pase de listo.

Está todo tan masticado, calculado, pensado... Pero si quedara tan abstracto, tan rebuscado, bruto, se entendería algo o quedaría en el cajón -tan grande- de las sandeces individuales de mi psique (cosmovisión de la antigua Grecia)

Tomar una decisión.

Mi circulo de locos poetas , amantes de los atardeceres regados con cerveza barata, sonidos de guitarras y solos de armonicas extridentes.


"El sonido de las hachas golpeando los troncos aún vivos de aquellos árboles, que luego alimentaría un fuego acogedor dentro de la casa, sonaban como acordes bemoles, tristes, e inciertos, pero con un claro objectivo, el trabajo duro."

Podería ser.

"El sonido encambio, era de chapoteos, risas y lágrimas de alegrias que caían sobre las rocas recubiertas de mejillones, el mar en calma simula un perfecto espejo, juegos de luces y sombras provocadas por el conjunto de luces del muelle próximo. La vida, la felicidad. Todo aquello por lo que algunos matarían, o mueren."


"El sonido del viento entrando por la ventanilla del coche, una canción. Los paisajes movidos a varios y rápidos quilometros por hora los desfiguran, como el agua desfigura y suaviza las acuarelas. Tranquilidad. La cara apoyada en la ventana fría, las gotas de agua discurren rápidamente por ella uniendose con otras, tendidos eléctricos."

"El sonido de bares atestados de gente, ruído de primera hora de la mañana, el olor a café recién hecho, sonido de vidrios golpeandose sin cesar, griterío, murmullos, el vociferio que sale de la televisión con las primeras noticias del día. Tendremos un día gris, que más da"

"El primer acorde, el primer fantásma alegre, comienza el espectáculo. Afinaciones extrañas para extrañas letanías"

"Último acople de guitarra"






Mi pequeña existencia.


jueves, 3 de noviembre de 2011

¿Te gusta el viento?

Oye, ¿Te gusta el viento?

Podería responder miles de cosas pero normalmente me quedo con la más fácil con la menos comprometida de las respuestas, para no pecar en redundancias ni cosas que a mí mismo me sonarían a chiste. Podería responder como ya dije varias veces en contextos diferentes, " subías allí arriba, corriendo malamente por el desnivel, pero cuando llegabas al vértice de la cima te sentías recargado por el viento que te daba en el cuerpo, como si atravesase sin problema todo tu cuerpo, todas tus células mecidas por el tempestuoso vendaval , aprovechándolo".

Pero que decir.




Siempre resulta fácil responder con el típico "sí... bueno", y quedar en un plano neutro, eso, el miedo al perjuicio.
El miedo, esa soga que nos amarra pies, manos y nos oprime en escuálido cuello, nos impide realizarnos completamente, siempre con pies de plomo siempre con medias tintas, lleno de nerviosismo.

Me gusta el viento, .

Oye, ¿Te gusta la lluvia?

Llovía tanto sobre el tejado de plástico que era imposible intentar sacar un sonido de la boca que superara en decibelios aquello. Llovía cada vez más fuerte, es como si amplificaran el fluido plasmático que fluye por las venas del ladrón que huye de la policía, adrenalina por las estrellas.
Paseaba, paseaba bajo la lluvia horas, incansablemente. Aquellas vieja y adoquinadas calles la veían pasar día si día también, con sus pequeñas botas saltando de charco en charco, sonriente siempre. Le encantaba la lluvia




La música seguía sonando , aquel francés con su guitarra desde la pequeña radio. Allí pensando, sentado en su banco con la mirada clavada en el suelo, como una gota de agua que está apunto de desprenderse de la última hoja de un árbol.
Me gusta la lluvia, sí.

Feliz, venciendo a la lluvia y al viento. El triunfo.
En la carretera, en lo alto, allí arriba, en aquella piedra sigue poniendo Díselo.



domingo, 30 de octubre de 2011

Dúas caras da mesma moeda

"O Sil leva a auga e o Miño a fama"


Non fai moito lendo unha entrevista da corredora de montaña e equiadora Mireia Miró, pasou algo que nunca pensaba que iba pasar, un pensamento -entre outros- plenamente compartido.
Tratase da comparación e dos comentarios que verte Mireia sobre Josef Ajram.
Nun principo cando comecei a ler algo sobre este persoaxe parecía un tio curioso , profundizando un pouco máis e despois de cometer o erro de ler o seu libro, dinme conta -non tarde- de que estaba ante un "farsante" ,deportivmanete falando.



Marcel Zamora (gañando o ironman de niza)


Hai "deportistas" que non fan deporte por un motivo persoal -entendase paixoal ,emocional- , outros fan deporte simplemente como via "fácil" para lucrarse fando de si mesmos un logotipo de marca e escalando na industria crecente da "saúde deportiva" que tan de moda está. Está claro que todo deportista que se precie gustaríalle dedicarse en corpo e alma ao seu deporte, algúns van pouco a pouco mediante moitos entrenos e gracias a centros de tenificación depotiva , van medrando e conseguindo esa meta, outros simplemente acortan ese camiño mediante o marketing. Pasa en miles de sectores nonsendo no deporte, un gran currante que domine bastamente o seu sector non da trinfado por "falta de contactos", todo un clásico neste gran país chamdo Españistán.

A día de hoxe vexo o deporte como unha ación emocinal, chea de sentimento,para min comezou case por tradición familiar , pouco a pouco converteuse nun xogo , coa idae transformouse nun obxectivo e hoxe por hoxe o obxectivo cambiou pero a mesma ánsia continua.
Coñezco moitos deportistas de élite que se gañan a vida cunha profesión que nada ten que ver co deporte, gracias a becas e axudas poden ir a campionatos fora das nosas fronteiras. Coñezco o deporte dende a súa base máis baixa , o neno que vai coa súa mochila na espalda chea de roupa e ilusión, e tamén coñezo o deporte que tanto desprecio, o deporte onde solo se busca amasar billetes colorados.


Josef Ajram (deportista , broker de bolsa, modelo...)


Este é o caso de Josef Ajram , sí, é un deportista , un deprotista de fondo , sin restarlle mérito ningún aos seus logros, pero é un deportista que se sabe vender , que fixo do seu nombre unha marca que complementa as súas "carencias" deportivas coa súa cara bonita e cos falsos exteriotipos, ten todos os elementos dignos dunha boa marca comercial : historia facilona, boa imaxen e lengua. Non gañou nada increible, finalizou como un máis- e meritoriamente-varios ironmans pero a súa fama nada ten que ver polos seus éxitos deportivos, é un participante máis que destaca gracias ao seu propio marketing. Outro caso é Dean Karnazes que se autoproclama ultramarathonman pese a que nunca gañou unha carreira de este tipo como fixo varias veces un compatriota seu como é Scott Jurek, pero polo menos Dean Karnazes fixo chegar dun xeito modesto o mundo do ultramaraton ao gran público e sabendo escribir moi ben.

Eu valoro profundamente a outros deportistas que sufren para estar ahí arriba e "desgraciadamnete" pasan desapercividos para o gran público, como pode ser Marcel Zamora ou máis cercano Daniel Bargiela, este último é un currante estibador de cemento en Salvaterra do Miño que adestra nos seus ratos libres, agora apartado do triatlón pero finalísta en varias edicións Ironman incluído Hawaii.

A niveles máis pequenos e sin saír de ese maravilloso deporte hai moitos casos, de deportistas "floxos" cun respaldo elevadísimo de patrocinadores e outros cun bo palamarés sobrevivindo mediante becas e axudas familiares.
Vostedes se non está dentro dalgún deporte que sepan que non é ouro todo o que reluce , hai moito "bañado en ouro".