Trail Galiñeiro

(click na imaxe para ver máis grande)

Chegamos sobre as 15:30 da tarde as inmediacións do Monte Galiñeiro, exactamente en Vincios, onde xa estaba todo o petate montado, o típico ambiente pre carreira, un ambiente animado cheo de boas caras no que se respiraba un moi bo rollo., carpas, grifos de cerveza...
Alí cerca da saída coincidimos eu e meu amigo e compañeiro de carreira Jorge, cun facebook-amigo meu, Lolo Díez, unha grata coincidencia, despois de falar rápido diriximonos hacia o coche para cambiarnos, recollemos o dorsal , e curiosamente non nos dan imperdibles para o dorsal, estamos bastante tempo buscando imperdibles, intentando tamén atopar unha alternativa aos impertidibles (miles de historias se nos pasan pola cabeza) , pregunátamos a un amigo, Paco, se el ten pero non está seguro de que teña, seguimos na búsqueda cando conseguimos que os de Staff nos den 9 imperdible que tiñan curiosamente nunha caixa que facía funcions de botiquín, coas suas vendas de crepé e todo material para repara pequenas incidencias.


(click na imaxe para ver máis grande)

Unha vez na saída e baixo un sol abrasador (17h de agosto), a cousa comenza a animarse máis, como un enxambre de avispas axitamonos ao ritmo dun dos temas tan sonados neste verán (un de eses temas pegadizos que tanto odio), xusto enfronte do avispeiro de corredores hai un grupo de rapazas disfrazadas de cheerleaders cos seus pompons , facendo unha coreografía. Por megafonía avisan que o trazado ten varais partes "de risco extremo" nas que temos que extremar (nunca mellor dito) as precaucións "xa que poden producirse acidentes graves", o meu primer pensamento foi "non vai ser para tanto fijo", uns kilómetros máis adiante tragaríame as miñas propias palabras, como soe pasar nestes casos.

Comeza a carreira coa típica conta atrás "haber se non atopamos moita auga que a estes encantalles meternos por auga, como no Courel coa auga pola cintura" "non salgas como un animal que xa nos conocemos" , saímos escopeteados monte arriba, cruzando un regato (debuxaseme un sorriso na cara recordando a frase anterior) e as míticas laxes de pedra, toda unha boa subida, pero diante nosa levantabase o Monte Galiñeiro coas súas preciosas pedras e o seu caos granítico, como un totem de pedra observanos baixo o sol das cinco e dez . A primeira subida faise dura polo calor principalmente non polo desnivel, unh avez pasado o primeiro tramo dámonos conta xa realmente que temos uns 9 kilomnetros de subida moi complicada na que case non podemos correr, e máis deixamos de correr para poñernos a escalar, esta era a zona que avisaban na saída, unha auténtica trepada. "El hombre está diseñado para correr y trepar" Kilian Jornet

Durante esa segunda e agotadora subida, vamonos atopando un panorama subrealísta, alí por onde as cabras suben afincando ben os pezuños estaban as cheerleaders de antes, animando a todos os corredores,increíble "pero como chegaron aquí saltaron en paracaídas ou que!!?", xa case arriba o panorama tornoume máis psicodélico cando vin a un home duns 40 anos disfrazado de cheerleader e metidiño en carnes, "agora si que esto é subrealísta" -" tranquilo que cando cheguedes arriba danvos unha pastilla para que vos pases as alucinacións " dime o cheerleader.

(click na imaxe para ver máis grande)

Unha vez arriba (onde eu pensaba que estabamos arriba de todo) , xa que pasaramos por diante das placas e da via bismark, o recorrido torciase máis a esquerda enfilando por un paso que nos conducia arriba de todo (onde é realmente), xusto rematada esa subida fixemos un pequeno cambio de ritmo para subir por unha laxe de pedra (ainda ibamos nun bo grupo,bastante diante entendase), ahí o meu corpo por culpa de comer mal o día anterior dou un aviso, o que fixo que me maeara un pouco e vira borroso uns segundos, o meu compañeiro notou que non estaba alá moi ben , "eii! estas ben!?" escoitabao, pero escoitabao como se estibese alá no fondo dun pozo, ata que volvin un pouco en min, e dixen "sí, vamos non hai fallo", o calor apretaba como era previsible, o corazón bombeaba con todas as súas forzas e sentía cada latido na garganta e na sien, uns latidos potentes e rápidos, sonaban como as vellas locomotoras de vapor, imparables -"ei tio estas pálido"-"tranqui non pasa nada ti tira", a ``pájara´´ era descomunal, e solo tiñamos enriba 9 kilometros, a brisa axudaba a recargar un pouco o corpo, pero correr era complicado, primero pola xeografía que non permitia correr correr, e outra polo meu estado físico.

"Que! Que vai sonando nesa cabeza?"-"Nada en branco vai" entón play:



Os camiños iban discurríndo con naturalidade, como o fai a auga , buscando o mellor recuncho, así nos movíamos, sen cuestionar ningún paso , mirando onde pisar o xusto e necesario.

Comezamos a baixar , detrás nosa viñas dous agonías, típicos corredores de asfalto obsesionados polas marcas e polos datos, repetindo unha e outra vez que era durísimo que calculaban que sería mogollón de horas, que a media non sei que blablablablablablablablablabla, eran como dúas moscas cojoneras, non paraban, destas moscas que intentas espantar e molestan o doble, apuramos o paso na baixada para deixalos atrás, máis ben deixamonos caer, entre toxos e brezos, que ocultaban pedras afiadas, as que fan que me dobre o tobillo esquerdo 3 veces, peor deber ser que teño os tendons super elásticos e non noto nada.
Notábame xa recargado e ese tramo ata o primeiro avituallamento foi moi bo, chegamos ao kilometro 10, que para nos era como o kilómetro 100 sobre todo polo calor , parecía ou esa era a sensación de que recorreramos unha barbaridade de tempo, e polo tanto de kilometros. Alí bebemos apurados comemos unhas naranxas e enfilamos outra subida máis moi facilona , para logo baixar por unah zona recen desbrozada, coas súas ramas tan chistosas por todas as partes (prefiro os toxos) e atoparnos outro avituallamento este no kilometro 12, cousa que non tiña sentido, tendo un avituallamneto xusto ao lado. Alí máis que beber collemos algunha barrita enerxética e seguimos dandolle, noto que o meu corpo debe andar sobre un 70% e decir iba fodido de carallo, pero contento e recupernado.

(click na imaxe para ver máis grande)

Tíñamonos que ir dosificando forzosamente, en varios tramos sufrimos moito, eu coa ``pájara´´ que tiña eu o meu compañeiro cun problemilla de cuadriceps, pero o paisaxe axudaba a disiparse mentalmente xa había cambiado tantas veces que parecía que estabamos noutro sitio, de pasar da zona puramente de montaña, a pasar por unha senda rápida de fina herba cuns muíños e o correr da auga ao noso carón ata chegar a un lago, nestas zonas parecíame que estaba polos meus recunchos de adestramento (siradella e armenteira) os paisaxes era moi parecidos.

Chegamos a outra baixada potente neste caso bordeando unha pequena cascada para enfilar polo medio e medio do cauce dun río seco, coas súas pedras tan grandes como colectores do lixo, facendo un esforzo, e cun mapa que atopamos polo camiño, asegurmanonos de onde estabamos realmente , a 3 kilometros do último e tan deseado avituallamiento.
Chegado alí, encharcamonos de auga e comemos naranxas como se fosemos náufragos que atopan a súa primeira comida despois de meses de travesía oceánica, "venga chavales que solo teneis 3 kilomentros por deltante y son cuesta abajo".
Comezamos a correr, enfilamos o camiño con máis decisión dentro das nosas circustancias, eu xa había case unha hora que estaba disfrutando da chegada a meta e dunha merecida ducha, estaba totalmente abstraído.
Xa víamos a chegada a meta, "ata agora foi morte, pero ahí está a gloria" " claro, non escoitas os aplausos xa?" e defeito atopábamonos a menos de 500 metros da meta máis subrealíasta que tuben. Pasamos o último tramillo e enfilamos a meta, as cheerleaders de antes estaban animandonos coa misma canción coa que saíramos na carreira pero desta vez facíannos un pasillo de entrada, tiñamos que entrar en meta cun sorrisos si ou si. Cruzamos as cheerleades e fundimonos nun abrazo , satifeitos e cheos de gloria, de gloria persoal.
Entramos na zona de corredores, onde xa estan os bichaz@s,recollemos a camiseta conmemorativa da carreira e pensando en ducharnos e marchar cando vemos como levan comida para unha mesa xigantesca ,ensalada de pasta, zorza, lomo, pan, bebidas...Cruzamos unha mirada un o outro e xa nos botamos enriba daquela mesa comos e fosemos gaivotas, comemos ata fartar e recuperamos a enerxía que deixarmaos polo monte arriba.

A conclusión :FOI A HOSTIA! o meu querido amigo e compañeiro de carreira jorge extrenouse no trail running e extrenouse ben, naceu un yonki máis das carreiras de montaña.

A organización de un 10.

Fago referencia a Plataforma pola Proteción da Serra do Galiñeiro que estaba alí presente, facendose oír, loitando contra a destrución desta fermosísima serra.

Destacar tamén a participación de tantos bicha@s, Lolo Díez, Fernando Arca, Daniel Bargiela...e o equipo salomon portugal.

La historia de todos os veráns

Como sabedes todos os veráns se monta o mismo chiste/show, con que si surfistas na praia si, surfistas na praia non.

A día de hoxe xa son varios e contados os casos de que os socorristas do concello de ogrobe "informan" da prohibición da práctica do surf na zona de baño delimitada polas boias amarelas.
Como eles e vós deberedes saber, os socorristas solo poden informar, non poden sacar a xente da auga, e aclaro esto porque non vos será extraño que os policias municipas de ogrobe se vos acerquen cos socorristas sexa por mar ou por terra para sacarvos fora da auaga, tamén aprobeito para informarvos que vos poden denunciar por estar na zona de baño surfeando.

Esta prohibición ven marcada por unha normativa e apuntillada pola badeira azul (que somentes é un galardón a para pero cunhas condicións: vixiancia, auga limpa, señalización....)

Esa normativa é o Plan SAPRAGA ( Actualizado pola resolución do 22 de maio do 2001, da Direción Xeral de Interior e Proteción Civil, e homolagado pola Comisión Galega de Proteción Civil - DOG 118 do 19 de Xuño de 2001).

Cito textualmente do plan sapraga:

Obxectivos do plan : Redución dos sinitros nas praias galegas máis perigosas e con máis alta demanda de usuarios.

Punto 3 Zonas de Risco: [...] Así mesmo pódese considerar como factor de risco nas praias a práctica de deportes náuticos preto das zonas de baño polo perigo que representan as moto acuáticas, embarcacións de recreo, táboas de surf, etc... para os bañistas. Este tipo de risco pódese reducir balizando as zonas de baño [...] As liñas a seguir neste sentido, así como ás relativas a seguridade, serán dictadas polas capitanías marítimas que teñan competencia na materia a través dos comites que se crearán de acordro coa lexislación vixente.

Según esto, non se poderá facer surf dentro da zona de baño a non ser que esté acotada debidamente.

No caso máis chocante , que é o da praia da Lanzada, pertencente a dous concellos , O Grove (case 3 kilometros de praia) e Sanxenxo (300 metros), a bandeira azul desta praia pertence a O Grove, os socoristas do servicio municipal de socorrismo e reforzado por voluntariado de Proteción Civil de O Grove, está como ben dixen liñas arriba, a todos os surfistas ,agás aos corcheiros, de que está prohibida dita práctica, e indicanlles que a zona de surf é a parte de Sanxenxo.
Este último concello, aparte da normativa que afecta a todos so concellos por igual, sapraga, ten un bando municipal relativo as praias, nas que se menciona que toda actividade que moleste aos usuarios da praia quedará prohibida, pero encanto a surfitas a actuación é complentamente distinta, exemple de elo está na praia de Foxos, próxima a Lanzada, onde se delimita a zona para surfista con bandeiras vermellas prantadas na area (a zona de surf é entre as dúas bandeiras), este feito fai que a convivencia entre surfistas e bañistas sexa "armoniosa", cousa que non pasa na Lanzada.
O problema é a discrepancia de criterios dun servizo dun concello con respecto do outro, por dita "tolerancia" por parte do concello de Sanxenxo , fai que o concello de O Grove derive aos surfitas as súas praias.
Baixo o meu punto de vista na praia da Lanzada é totlamente viable a señalización movil de zonas para surfistas, non vexo lóxico que en 3 kilometros de praia, non exista unha zona apta para dita práctica, por elo a día de hoxe conglomeranse na parte de Sanxenxo que é pouco menos de 300 metros, surfistas , escolas de surf e bañistas.

Por último un apuntamento que saco do plan sapraga, "Non poderá estar na zona de baño embarcacións, nin obxectos flotnates propulsados a motor ou a vela" .

Cando estas nadando cunah tabla de surf debaixo do teu peito estas facendo surf, ou estas desprazandote cunha táboa de surf ??



Con todo esto non critico a ningún traballador de ningún concello dos aquí mencionados, pidese máximo respeto a todos os traballadores.

O método U , o negocio do verán

N.A: Suxirese tomalo con humor

O negocio do verán:

O negocio do verán son as escolas de surf, comenzou algunha que nin vou nombrar e pouco a pouco comezaronse a multiplicar como coellos.

Tod@s sabemos que a praia exerce como un gran imán sobre na xente ligada ao surf, windsurf... pero non sei que atrae tanto as escolas de surf para poñerse sempre todas -as 4 que hai- no mesmo sitio, ou na lanzada (no pico) ou en foxos (a esquerda de todo).
Creo que se debe a algunha cousa relacionado co campo gravitacional da terra ou algo así, se non non ten explicación que todas as escolas se poñan no mesmo sitio estorbandose mutuamente, e polo que se pudo ver o outro día case chegando as mans diante dos seu queridos alumnos, un expectaculo auntenticamente bochornoso, tan bochornoso que se tubo que personar a Garda Civil na praia.

Pode ser que este negocio do verán, por non chamarlle o negocio do século, está comezando a xerar roces en elementos pirofóricos , non sei cal é o motivo, nin me importa.

O outro día eu e un amigo vendo un dos panfletos dunha das escolas botamos un cálculo rápido, o resultado foi , entre material seguro blablablablablabla e monitor e jiji e jaja, de ganancias con 19 crios durante unha semana salían 2000€ (según o noso cálculo claro)

TACHHHHHHANN!!!

Quen se pode resistir a semexante botín?? Como se hai que insultarse , pegarse ou acuchillarse na praia diante da atónita mirada de alumnos e proxenitores.
Non critíco este traballo que é hornado ,somentes critico a aptitude de algúns mal chamados "monitores".

O método U:

Método é unha palabra que proven do término grego methodos (“camiño” ou “vía”) e refirese ao medio utilizado para chegar a un fin.

U é a vixésima cuarta letra do alfabeto español, a vixésima primeira do orden latino internacional e a quinta (e última) vocal.


Este método é simple na súa execuciónata o máis cara de cemento o pode exercer, non é un método pedagóxico utilizado con normalidade por profesinais da docencia, entendamos como profesionais da docencia a maestros, profesores, e axudantes técnicos varios, dentro deste gran expectro profesional incluo os monitores ( de ocio e tempo libre, deportivos, etc).

Para non ser un método moi empregado polos profesionais -e reclaco, con fins pedagóxicos- é extendido no gran negocio mencionado liñas arriba, moi extendido por certo.


Pasos para seguir o método:

1 Breve charla

2 Todos no mar

3 Na primeira onda que colla o alumno (que sexa arrastrado malamente) berrar UUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU

4Durante o berro podense engadir aplausos e carantoñas , se podes facelas ao mesmo tempo que te xiras o método é máis efectivo chega a máis alumnos

5 Engadir en cada frase a palabra tio, polo baixo 10 veces, vexase exemplo : "Bien tio, que buena tio, cojonudo tio eeh tio casi tio, la próxima tio vas a ir mejor tio"

6 Chiiiiiiiinnnnn


-------------------------------------------------------------------------------------------------



Quen se apunta a montar unha escola de petanca na praia??

Superación

Team Hoyt composto por Dick Hoyt e o seu fillo Rick Hoyt é un dos maiores exemplos de superación que coñezco, Rick Hoyt naceu co cordón umbilical enredado no pescozo o que produxo unha falta de oxíxeno no cerebro que derivou nunha parálisis. Os médicos afirmarón que sería un vexetal toda a súa vida , a idade de 12 anos conseguiu falar axudado por un ordenador, o primeiro que dixo foi : Vamos Bruins! , Bruins en realidade Boston Bruins é un equipo de xoquei sobre xeo, esa frase foi o detonante para que os seus pais se deran conta de que era un forofo dos deportes, que o motivaban e lle axudaban física e sobre todo mentalemnte.

Dick Hoyt tubo unha idea, competir co seu fillo en distintas carreiras , comezarón cunha carreira pedrestre de 5 kilometros , Rick nunha cadeira de rodas empuxada polo seu pai.
Nesta primeira carreira Dick reafirmou a súa acertada teoría , e comenzou a buscar retos maiores nos que puderan competir xuntos el e seu fillo.
Despois de varios triatlóns vironse con forzas para afrontar o proba por extecencia, en canto a resitencia física, o IRONMAN (consiste en nadar 3800 metros, ciclísmo 180 kilometros e carreira a pé 42,2 kilometros) e non solo foron a un IRONMAN se non a 6! e conseguiron gañar a afamada medalla de Finishers en todas as edicións as que foron.

CANS

Canis Lupus Familiaris





A relación dos cans e os seres humanos e curiosísima, e máis ainda os comportamentos de moitos destes animais con respecto ao home. Todos sabemos ou por cultura xeral de boca a orella ou pola TV ... historias sorprendentes de cans tranformados en héroes, algunhas ficticias outras semexan de guión cinematofrafico.
A amistade destes animais é infinita, pese que ainda de hoxe hai miles de maltratos e abandono por parte de desamlados que non merecen -baixo o meu punto de vista- o aire que respiran , e por certo , somos o país da UE máis permisivo con respecto ao malatrato animal, en países como Reino Unido teñen leis anti maltaro animal datadas no século decanove...
Eu persoalmente teño un "problema" non soporto ver o maltrato animal sexa como sexa, incluso na ficción do cine , cando estou vendo unha película na que sae algún maltrato non podo vela, e máis normalemte poñome bastante "alterado" e apago a tv, pasoume con amores perros xa na primeira escea, ahí case sae mal parada a televisión.




O primeira das historias de cans é a de Moro, coñecido como o Can do Mustallar (O Piornedo, Ancares)*O mustallar é un dos picos máis altos da nosa xeografía

É un can negro grande entre o tamaño dun pastor aleman e un mastín (un tamaño intermedio entre ambas razas), o curioso deste can é que é un dos cans "guías" do pico Mustallar. O noso contacto con el foi nas vellas casetas de pastores que hai antes de chegar ao Mustallar, alí viña el cuns amigos canidos e un home que estaba facendo a mesma ruta ca nós, Moro quedou atrás con nós mentras que o home despois de saudar seguía a diante, berramoslle que lle quedaba un can atrás pero contestou que non era del que era un dos cans do pobo.
Subeu con nós ata o cumio do Mustallar e acompañounos ata a chegada o pobo, cada ves que un de nós se quedaba un pouco retrasado, esperaba no camiño coa mirada clavada a que nós reagrupabamos ou incluso botaba unha carreira para alcazar o rezagado, ningún de nós viramso semexante cousa e pensábamos que eramos os únicos que tuberamso semaxante contacto e experinecia con este can, peor despois de mira un pouco pola rede resultou que nós eramos uns de tantos que tuberon axuda deste guía das montañas dos Ancares.



Un video que atopei pola rede deste can (un de tantos):





A segunda e última historia é ainda máis curiosa se cabe, tratase dun can grego apodado Kanellos (en grego: Κανέλλος ,significa "canela" ) é un can vagabundo que deambulaba polas rúas da capital grega, no 2008 durante as protestas dos gregos contra os recortes sociais que fixo o seu goberno "pola crise"- producironse diversos disturbios por todo o país- , a historia comenzou concretamente cos periosdíastas gráficos de Antenas, ao revisar as fotografias das contendas percataronse que sempre aparecía un can, ao principio non lle deron moita importancia, pensaban que era unha coincidencia, ata que ese pequena e cuadrupeda coincindencia foi xeralizada en todos os carretres , todos os periodáistas posuían unha fotografía de dito animal, moito decía que eran distintos animais que non sempre era o mesmo can, pero vendo as imaxes que circulan pola rede a min persoalmente pareceme o mesmo , e si non o é eu seguirei pensando que sí.
Kanellos foi aculmado así polos periodístas polo seu cor cercano a Canela, outros chamaronlle The Riot Dog ( O can dos disturbios).

No que coinciden todos é de que é un can e non unha cadela, xa que o gobernos Anteníense puxo colares de cor azul aos cans e colares de cor vermello para as cadelas, este sistema de indentificación é parte dun programa de control poboacional de cans vagabundos.




Este can en parte simbolizou esas protestas que deron volta ao mundo e que se contaxiaron por países como Alemania, Italia, Francia, Reino Unido... foron todas protestas de caracter violento,o máis puro estilo Black Bloc. En España polo contrario tardou en chegar o virus sublevador ,3 anos, pero chegou cun espíritu pacifista, e tamén con algún que outro can activista máis anónimo.

Maio.

Non fai moito no tempo, eramos un animais recolectores e cazadores, un grupo no que cada individuo dependia do outro. A civilización truxo consigo a individualización do ser humano, chegan a extremos que cando se aptua en conxunto, pensase individualmente.

Cos acontecementos que estuberon e están ocurrindo co movemento 15 de maio, a gran crítica centrase nos políticos, nos nosos lideres que supostamente nos representan. Antigamente, remontandonos aos tempos mencionados antes , cando o home coesistia coa natureza, cando o home ainda era un animal e non tiña vergoña de selo, os líderes eran os máis fortes os máis inteleixentes, e normalmente os máis ancians, os que tiñan máis expreriencia.
Ahora mirando o equivalente daqueles líderes, solo podes ver a xente que nunca traballou coas súas mans, que nunca fixo nada que non fose en términos estudiantis (no mellor dos casos), falta ese espiritu curtido de quen loitou e traballou para chegar ahí, falando en térm¡nos xerais e sacando as poucas excepcións. Que pasaría se un político sexa do ideario que sexa, chegou ahí polo seu sudor, e non polos favores e amistades que se foi facendo e labrando polo camiño, un home que supera o que é estás na parte mási baixa, do mal chamdo sistema, e fora con traballo duro subin pasiño a pasiño, non teríamos unha clase política máis cercana ao pobo, que estes dirixentes acutuais que naceron na opulencia cal burgues dos anos vinte, coa comida xa masticada e dixerida.

Un exemplo da nosa clase política: "La candita del Partido Popular de L'Alfàs del Pi (Alicante) intentó impedir el pasado domingo que una minúsvalida votara en su colegio electoral."
O video :


"No vota, no vota. He dicho que no vota"

O movemento 15 de maio, coñecido tamén como Democracia Real Xa! é o sentimento individual que chega a masa, gracias a este gran proxecto de anarquía chamado Internet, unha vez máis fai que eses pensamentos individuais, que o información pura e cruda chegue a masa.
As protestas que antes eran dignas das mellores tascas e tabernas, ahora xa pasan as rúas, rúas que claman , que esixen cambios.
Nas caras dos polícos ainda se poden ver perfiladas sorrisos irónicos, sorrisos de pais vendo ao seu fillo decindo as súa primeira "palabrota", que confundidos están, que tontos cegos que solo miran como voan avións no ceo.

A indignación é un sentimento cercano ao odio e a violencia, eses sentimentos que nublan o sentido e non deixa ver con claridade, pero por unah vez, este sentimento -e máis no caso de este país tan acostumado ao letargo e ao pasotísmo- non derivou en violencia, todo o contrario , estase facnedo un exercicio de democracia increible, toda unha lección para os nosos políticos como para o resto de países.
A indignación contaxiase tan rápido como a famosa gripe de laboratorio h1n1, as embaxadas españolas en todo o mundo son centros de manifestacións, países como grecia están copiando este sistema de protesta, os islandeses que foron os primeiros en facer estas revoltas, miran con orgulo e envian consellos, este movemento está pasando ou xa pasou a outro plano, a protesta espandese. Hoxe por hoxe e co remate das eleccións a prensa como non podía ser doutro xeito intenta non mencionar que ainda quedan cidades con campamentos.
Intentase enfriar e parar non darlle continuidade e afogalo mediante o oscurantísmo informativo. Despois das eleccións municipais parece que tamén non se lle quere dar moito bombo aos pobos nos que o voto en branco e nulo fixo "estragos" nos que non se poderá formar goberno, exemplo de isto é o pobo vasco de Aduna, un comentario a noticia pon isto "¿Y sobreviven sin partidos ni concejales, ni alcalde, ni nada? Vaya por dios... que la gente no lo sepa o empezará a preguntarse cosas, y eso es malo para el sistema, ¿verdad?" Estas frases resumen moi ben o que pasa nesta sociedade , cando alguen -neste caso un pobo enteiro- se "desmarca" un pouco do sistema é silenciado polos medios de comunicación máis grandes e con maior diusión, e si a xente non se entera non pasou nunca nada...
A miña conclusión é a seguinte: Os políticos non lles queda outra que subirse ao carro do pobo e ir na dirección que eles marquen, cando os de abaixo se moven eles caen. E gustaríame ter políticos que realmente o currasen para chegar a ser un lider non un pele como so que temos hoxe as ordes das entidades privadas dos colegas dos maletíns e da banca, e tamouco o políticos escoria como a señora candidata a alcaldesa do video de antes, nin os políticos que acarrexan votos. O absentismo, o voto nulo, o voto en branco, debería ter mási repercusión, xa que eso é a indignación ir contra ese sistema electoral, claro está que como ben dín as xentes máis politizadas "con iso non se cosegue nada", non se consegue nada polo mero feito que a clase política e deste sistema electoral importalle unha merda que voten 10 persoas que 4000, e non é o mesmo.

Ultramaratón

Ultramaratón: "Evento deportivo que se executa en recorridos máis largo que a lonxitude dunha maratón tradicional (42,195 kilómetros)"

Dentro deste mundo das Ultramaratóns, en españa temos grandes referentes, Kilian Jornet, Miguel Heras... pero os que máis me chaman a atención son os "Os Xóvenes Pistoleiros" término acuñado por Christopher Mcdougall usado para referirse as novas caras que despuntaron da noite para a mañan dentro do mundo da ultra maratón.




(Jenn Shelton)


Son en certa medida xente moi peculiar, e cunha resistencia altamente sobrada, o caso que máis me chamou a atención lendo o libro Nacidos para Correr de Christopher Mcdougall, foi o de Jenn Shelton e Billy Barnett , dous socorrístas de Virginia Beach que nunca habían participado en ningúnha carreira e menos un ultra, a primeira vez que se lles ocurreu correr, foi ao ver un anuncio da Mountain Masochist, 50 millas a través de montañas.
Sendo de Virginia Beach as montañas quedabanlles bastante lexos, asique recurrinon, sobre todo no caso de Jenn, a onde sempre recurría cando tiña dudas, a xeración beatnik, en especial a Jack Kerouac, sumerxironse no libro "Os Vagabundos do Dharma" ,"todo o noso enfoque das carreiras de montaña ven dos Vagabundos do Dharma" diría Bill, "Pensei que se un podía correr 100 millas, alcanzaría o estado zen. Que sería o puto Buddha, traendo paz y sonrisas ao mundo. Non funcionou para mín, sigo sendo a mesma gamberra" engadiría Jenn posteriormente. "Jenn podía correr un maraton en menos de tres horas vestindo un bikini de fio dental e tomándose unha cervexa na milla 23", "Coñezo a unha rapaza que está adestrando para as probas de clasificación das olimpíadas, e ten o adestramento planificado para os 3 próximos anos! eu non podería facelo, supoñíase que iba adestar con ela un día , pero chaminlle as 2 da mañá para decirlle que estaba submerxida en margaritas e que non contase conmigo" "Jen non tiña nin reloxo própio, erguiase cada mañan comia unha hambuerguesa vexeteriana e corría tan lexos e tan rápido como pudese". Jenn rematou a súa primeira carreira de montaña, un ultra de 50 millas en 17:34 horas , batindo o récord da proba ,a primeira vez que corría por montaña e un ultra!!!


(Anton Krupicka)


Outro persoaxe do denominados "Xóvenes Pistoleiros" é Anton Krupicka "Naked Guy", este corredor de ultramaraton e coñecido pola súa visón simplísta do correr, diseñou unhas zapatillas minimalístas seguindo a tendencia barefoot, as New Balance Minimus e as New Balance MT101, a súa estética e pensamento é moi característico, corre sempre sen camiseta e sen calcetins, durante as carreiras máis longas solo porta nun apaño que ten no pantalon 4 xeles enerxéticos e medio litro de auga na man. Gañou a emblemática carreira de Leadville 100 (que en varias ocasións non pudo nin rematar o autodenominado urtramarathonman Dean Karnazes) adestrou nas inmediacións da proba e durmeu durante ese ano de adestramento nun armario dun amigo.



(Scott Jurek)

E por último o idolatrado e CAMPEÓN Scott Jurek, "o héroe dos últimos do pelotón, aqueles que eran demasiados lentos apr avelo en acción, pero era un heróe por motivos diferentes, despois de gañar unha carreira de 100 millas Scott mataría por unha ducha quente e unha boa cama, pero no cnato diso, Scott envolvíase nun saco de dormir e permanecía en vixilia na líña de meta. Cando o sol saía, ahí seguía, animando coa voz xa rasgada ata o último corredor , facendolle saber que non estaba solo."


Scott Jurek resumeu o credo dos Xovénes Pistoleiros cunha cita de William James : "Máis alá do extremo da fatiga e do sufrimento, atopamos cantidades de alivio e poder que nunca habíamos aoñado con ter; fontes de fortaleza nunca antes postas en proba porque nunca habíamos empuxado a porta da oclusión".

CANDO CHEGUES A CIMA, SIGUE SUBINDO!