Kilian Martin, un bailarín

O barcelonés, Kilian Martín, cunha clara influencia de Rodney Mullen, é para min un dos mellores skaters de España. Un Bailarín sobre rodamentos.





As comparacións son odiosas pero aquí queda

Escalada en O Grove

Varias veces, e xa a uns cantos escaladores, lles preguntei, por estes croquis que aquí abaixo poño, e a resposta foi que eles ou nunca atoparon estes sectores de escalada, ouq ue a pedra é moi abrasiva e polo tanto é moi "jodido" trepar.
Está claro que esta zona de Con Negro está chea de bloques de pedra con formas, que para min con ollo pouco acostumado, costame moto ver, pero algo ten que aver, xa é case unah esperanza, para poder trepar un pouco. No medio do monte nunha zona de San Vicente de O Grove tamén hai un sitio cunhss antenas xigantescas de teléfonia onde tamén hai un sector que pode que salga "algún paso". Penso, baixo a miña profana opinion, que O Grove ten un potencial bastante grande para o bloque, tanto pola zona da Siradella, Con da Hedra e Con Negro.



Vendo o blog de Ben de Corme, sempre penso o mesmo, a similitude dos bloques cos que hai por aqui, que nadie abreu é bastante parecida, pode ser que pola proximidade ao mar... (sigo falando profanamente).
Se alguén ten algo de información do tema que me avise por aquí, agradeceríallo profundamente.

Estos son os croquis que hai no buscador de Desnivel sobre Con Negro:

Wavegarden !

Despois de ver xa bastantes ondas artificiais, ou en ríos, esto xa supera todo.
O funcionamiento é un misterio, pero está claro que a onda é preciosa, e onde está enclavada engade a guinda. Wavegarden, na súa web afirma: "Wavegarden es una tecnología innovadora para generar olas de gran perfección para la práctica del surf en un entorno seguro. Esta tecnología permite, por primera vez en la historia, disponer de instalaciones de olas económicamente viables y de bajo impacto medio ambiental."


A situación desta onde demomento é un misterio, pero está claro que a súa calidade, polo que se ve nos videos, é impresionante. Unha onda nun pantano, pareceme increíble.

Xuzgade vos memos con estes videos

Teaser I from wavegarden on Vimeo.

Wavegarden (Short) from wavegarden on Vimeo.

Se realmente é como o venden, de que non ten impacto medioambiental, que é económico... merecen un aplauso!

Unha vez máis "don dinero"

Unha vez máis outro entorno natural está baixo a espada de damocles nete noso país.
Grandes desfeitas no nome do "progreso" (expansion dos petos de catro amigotes) están a sucer continuamentene en Galicia, casos como a mina a ceo aberto nas Fragas do Eume, proxectos rocambolecos como a costrucción dunhas pistas de esquí en Pena Trevinca, o proxecto do campo de golf no Monte Siradella, portos deportivos en cada recuncho do noso precioso litoral, e un triste etc.
Ahora é o turno da destrucción da Serra do Galiñeiro.
Nin máis nin menos que a construcción dun parque elólico en toda a serra, producindo un impacto medioambiental inmenso.
Para que non o sepa, aparte de ser unah das zonas máis famosas de Galicia apra a práctica da escalada, tamén posue un valioso patrimonio arqueolóxico, "a serra do galiñeiro posue un complexo arqueolóxico dos petroglífos de Auga da Laxe. Trátase dunhas representacións de máis de 25 armas, entre as que atopamos espadas curtas, puñais e alabardas, datadas no Calcolítico (entre o III e o II milenio a. C.)"

Neste MANIFESTO podedes ler o tema con máis profundidade.

Curiosamente , Galicia é unha das comunidades autónomas que ten máis aeroxeradores ,esta frase podería ser moi positiva, xa que estamos a falar dunha enerxía renovable (pese ao seu impacto paisaxístico), pero dase a casualidade que pese a que galicia é a comunidade onde hai máis aeroxeradores, é tamén unha das comunidades onde a factura da luz é máis elevada, que curioso non vos parece¿? xeramos sabe deus canto kilowatios diários que non repercuten realmente na nosa factura, que pagamos eso si rigurosamente, "sufrimos" a destrucción do nos paisaxe, dos nosos montes acambio de nada, e eso tamén pasa coas famosas minicentrais eléctricas que plagan os nosos ríos, co que tamén conleva a perda de fauna...

Así de curiosas son as cousas no noso país.

O día 20 deste mes farase unha andaina-protesta neste cartel tedes toda a infomación
Plataforma pola protección da Serra do Galiñeiro


Esperemos que este como outros proxectos tan aberrantes coma este non vaian adiante.

Non estou

Xa fai algo que non subo ningunha entrada, non me dan as horas do día para todo o que teño facer.
Ata dentro dunha semana (espero que antes) non publicarei nada.

Un saudo!

O can que queira ser gato

Todos os días, despois de comer , miraba sentado pola porta acristalada, a porta que da a horta, e vía aquel gato sentado no camiño de pedras, tranquilo, tan quieto que parecía que meditaba.
Todos os días o veía, a mesma hora.
Cando podía saír a horta, corría como se chixese despegar do chan, corría para alcanzalo, corría e corría ainda que sabía que non estaba, buscaba por todos os recunchos, cheiraba cada herba e cada pedra, sabía que alí estibera, ainda cheiraba todo a el, ao buda felino.
Cada día o veía, non sabía que facía alí quieto durante unha hora , unha hora seguida, eu non lle sacaba ollo, seguía o movemento do seu corpo ao respirar, as miñas preguntas eran mil, e solo queria ir a xunto del para conseguir as respostas. Pero canda vez que saía e el estaba alí, espertaba do seu trance, e en dous sinxelos e case estáticos movementos desaparecía.
A miña frustración era moi grande pero eso animabame a seguír correndo para paralo e interrogalo.
"Dabame igual, 5 minutos que 3 horas a intensidade era grandiosa, esa sensación.
Cada noite cando me deitaba tiña sempre antes de quedar dormido, unha tormenta de ideas, de conceptos, un repaso exacto de todas as accions do día, o que dixen o que non dixen o que tuben que decir. De noite nese xusto momento asentabanse todas as frases e sensacións do día, unhas veces eran moi boas e outras non tanto. Últimamente xa non eran bos pensamentos nin momentos, xa eran case como se alguen berrase dentro de min: Non podes, non eres capaz, rindete, o gato non te quere, non quere saber de ti!. Eso atormentabame coma nunca, intentaba non pensar en nada, poñer a mente en branco total, enton a miña mente hiperactiva, comezaba a pensar sobre o branco : "Por que en branco? Por que se pensa en branco? Por que esa cor? Daría medo que a mente se quedase parada noutra cor? PARA decia eu, non é blanco é vacío! Ahh vacío, pero enton o vacío... e así continuamente. Chegaba o momento que tanto pensar tanto, raiar a miña mente, o sistema colapsavase e quedaba durmido."
Ao día seguinte despertaba ao meu amigo que durmia enriba miña na súa cama, lambialle a cara e baixavamos, e alí o estaba, na súa quietude, espectante, inalcanzable.
Comprendín unha cousa, estaba quieto porque realmente non estaba alí, el estaba pensado tanto que mentalmente estaba entre as pedras do lado do camiño, pensando en comer os ratos que estaban alí refuxiados. Tuben xa a resposta. Todos estamos onde estamos por algo, sexa un rato ou sexa un gato.

Bicis

A bicicleta, o medio de transporte máis sinxelo e ecolóxico que existe.
Os nosos pobos e cidades están pensados para os vehículos de motor, e o espacio para os ciclístas birlla pola súa ausencia. En cidades cun tráfico saturado (como case todas) é unha insensatez intentar meterse coa bicicleta polas grandes arterías, se non queres que as túas arterias vertan o seu contido no frío asfalto.
Por outra banda é común nos pobos, ver as señoras e señores nas súas maravillosas bicis de paseo (bh bolero) indo a praza a mercar ou indo a traballar, esten as condicións atmosfericas que estén (Non hai mal tempo, so roupa inadecuada).

Pero mesmo dentro dun pobo como no que eu vivo, as veces, sobre todo no verán, cando vas a praia e tes que pedalear pola estrada de acceso, e cruzas señalizando correctamente por unha das súas rotonas, é extraño cando un coche non che pita ou se comporta comos e foses un ser transparente, e non digamos os maravillosos camións que ainda que respetan a distancia para adiantarte, so co vento que xeran, zarandeante como se foses de papel, collendoseche o estomago e por inercia efocas un lugar "blandiño" do asfalto onde aterrar.

Outros paises, ou país (si ese que estades a pensar) Holanda, a bici é o medio de transporte máis utilizado, o transporte máis roubado é o transporte máis enraizado.
É unha cuestión de aptitudes, todos pecamos no mesmo, cando o tempo está un pouco escuro (aquí día si día tamén) non apetece nada coller a bici e saír a facer a compra ou a facer ese recado que che leba cinco minutiños, collemos o coche indicrimindamente, como se dentro dos nosos coches a choiva fose máis forte, conducimos como se estubesemos ardendo, ou deixasemos o leite o lume na casa.

Pero ainda así en cidades grandes como Barcelona, Madrid... a cousa está cambiando, e por conseguinte o resto caerá polo seu propio peso, sempre ocorre cando algo se pon de moda.
Esta moda debe ser a única que me parece ben e seguirei.
Eu acostumo a moverme en bici, ahora un pouco menos, pero ainda así son dos que agradece coller a bici para eses recados dos que falaba antes ou cando teño que ir adestrar.

Fixen unha búsqueda profunda, atopar unha bici vella e restaurala, exactamente non sabía moi ben o que iba a facer, se coller unha bici de paseo, das nombras arriba, ou unha de montaña, o final collin o que me veu polo camiño, unha bici feita unha basura, unha bici de cliclísmo, para que todos me entendades, costoume bastante lixala e pintala, o final quedou bastante ben, ainda non se pode pedalear nela pero pouco lle falta. A transformación que fixen foi baseandome nas preciosas bicis que usan os mensaxeiros, e o final vou facer unha calcada a unha bici desas, unha bici fixie ou de piñon fijo (máis info en futuras entradas)

Bici-mensaxería

A moitos nin vos sonará, pero imaxinadevos o mesmos servicios que da MRW e Seur, pero en bici. En moitas películas, reportaxes e documentales, aparecen estes personaxes, coa sua enrome mochila e a súa bicicleta.
Fora das películas ambientadas en New York, aquí tamén exiten estes servicios.
A empresa de referencia é Pedal, con sede en Donosti, e subcursais en Barcelona e Bruxelas
Unha forma de gañarse a vida peligrosa e cando menos curiosa.








E outra forma curiosa de ciclismo é a da policia en bicicleta, aquí en Galicia que eu sepa so hai en Coruña.


Pareceme un bo xeito de patrular as rúas, e evitar ter policias de tallas "grandes"