Ecoresistencia

Ecorresistecia.
Unha protesta máis activa e eficaz, cala máis fondamente nas persoas, impácta e revolve conciencias.



Canquera de nós, reis do mundo dentro dun bar, arranxando o universo, calmamos as nosas ánsias de protesta e reindivicación neses momentos tan "etileuforicos". Pero moita xente anónima é capaz de cruzar o umbral da porata do bar ou do fondo da barra, para que chegue a moita xente as ideas que eles pensan que son as correctas.
Un recente spot da organización Greenpeace, conclue que non tes que mollarte nunha zodiac perseguindo un barco baleeiro para protestar, e eu, estando de dacordo con dito spot, quero chegar un pouco máis alá.
Non fai falla mollarse nunha zodiac, nin rapelar trinta metros por un monumento, ou encadearse a unha reixa, nin tampouco se pode solucionar o mundo nun bar, no facebook ou neste blog.
Ser un número máis nunha estatísca ou un peon nunha rengleira é tremendamente fácil, simplemete tes deixarte levar polos fenomenos atmosericos socias. Ter un bo coche, vestir roupa de deseño, ou ter unha casa como un archivador de oficina que é totalmente autonoma.



Grandes aspiracións de todo indivuo corporativo. Isto ben a ser o mesmo que o fulano que colle o helicoptero para ir coller un tsunami importandolle pouca cousa que morreran 700 persoas por culpa do terremoto que derivou ese ansiado seu tsunami.

Moita xente criticou que a cumbre de Copenhague fora un total fiasco, pero canta xente tomou a decisión de realmente "montala", de protestar¿? pois un puñado de "radicales e de exaltados".

Non fai falla estar sempre o pé do cañon pero tampouco ser todos unha panda de borregos con códigos de barras, pequenas cousas poden facer moitísimo, pero esa voluntade non pode quedar no limbo da quentura nun bar nin de funcarlle a televisión.




Varias entradas fixen xa deste mesmo tema, simplemente é algo que a min persoalmente me preocupa.

*1
*2


O mundo tende a dividirse, a xente que defende os espazos naturais, e a xente que solo ve beneficios na industrialización. A dualidade de extremos existirá ao longo da nosa historia, pero a convivencia simbiótica entre ser humano e o resto do planeta solo pode ter dúas saidas, ou acabamos ben, ou acabamos mal.

Demasiada xente pensa que todo isto é unha chorrada (referindose ao cambio climático), que podería estar no caixónn onde gardamos aos unicornios, trasnos , e calquer ser fantástico, pero a realidade faise palpable , pouco a pouco, xa non son raras as grandes inundacións nin as devastadoras sequias.

Tamén poden ser ciclos normais e evolutivos dun clima, pero a pregunta é : Esperaremos a que todo se vai ao garete para confirmar que se nos foi das mans?
O lóxico seria que non se fixese iso, pero cando os intereses que moven as sociedades son económicos pispotease o que faga falta, construense casas nos cauces dos rios, fanse campos de golf en zonas protexidas e un longuísimo etc.

Teño a esperanza de que non faga falta chegar a un extremo radical, a un punto de non retorno para que eses que fan que nos mandan , se den conta que xogan con todos nos.



Reducide o voso impacto na natureza, reciclade, ide en bicicleta ao traballo, decidelle non a resignación, non fai falta facer grandes protestas para arrenxar as cousas, a loita silenciosa pode facer máis ruído que as súas fábricas de moeda e timbre.

Riscos e Temeridades

Risco s.m. Situación ou circunstancia que ameaza a seguridade dunha persoa ou cousa.

Temerario -a adx. Que amosa unha valentía imprudente [persoa], ou que manifesta tal actitude [cousa]

Víctima s.f. Persoa ou animal que sofre un dano ou resulta prexudicado por alguén ou por algo

Supervivente adx. Que sobrevive ou sobreviviu [a algo]


Os deportes que se pratican na naturaza, soen ser calificados como "deportes de risco" , "deportes extremos" e un longo etc. Este risco é o que lle da motivacións ao deportista para praticalos, pero cando a persoa se confia de máis , ben sexa excisiva confianza no material que emprega para praticalo , sobrevaloración das capacidades físicas ou simplemente unha falta de visión global do que se ten entre mans, o deportista pasa a ser víctima.

Así ben, diferenciar entre risco e temeridade é moi difícil nun deporte que xa se tílda " de risco".
Solo podemos facer unha boa distinción coñecendo ao suxeto en concreto que está ralizando dita actividade, con isto quero decir que non é o mesmo "risco" unha persoa que escala un 9a+ cunha persoa que non coñece nada do mundo da escalada, por exemplo.



A visión do risco cambia en función dos coñecementos da persoa, esté praticando dito deporte ou simplemente esté como simple observador, a "ignorancia" do observador, moitas veces implica que se xere unha alarma cando non existe tácitamente un peligro .

Exemplo disto foi a principios deste inverno cando un grupo de surfistas "da zona" fixeron unha quedada na onda da Fontenla (concello de Sanxenxo), como quedada particular e sin categoria de "evento", non avisaron a nadie de dita concentración.
Diversas persoas do lugar, vendo a expetación formada deron por feito "que alí algo pasaba" decidiron chamar ao 112 , desplegandose un gran número de servicios de emerxencia até o lugar ( Helicoptero Pesca 1 dos Gardacostas de Galicia, SEIS Sanxenxo, 061....), baixo a estupefacción dos deportistas implicados.

Outro caso é cando o descoñecemento do risco ven por parte do propio practicante.
Gran parte dos accidentes que ocorren praticando deportes de "aventura" ven dado polos riscos inecesarios ou riscos inconscientes que se acometen.

Exemplos hai a miles, e videos para ilustrar hai outros tantos.


Pero o que máis me indignou foi o que recentemente protagonizou un surfista americano, unha vez máis este gran deporte vese salpicado pola vanalidade dos seus praticantes. Sucedeu fai dous ou tres días.
Resumindo brevemente, producese un terremoto con epicentro ubicado na costa de chile, producindo como moitos sabedes grandes destrozos e polo de agora 700 mortos, sendo o epicentro no mar era de supoñer que se xerara algun tsunami, é así foi.
Neste punto é cando entra a fantochada e vanalidade de algúns, previase que o tsunami chegara as costas de Hawaii, alí era ou é onde este magnifico capullo pretendia ir cun helicoptero para intentar coller a onda,-aclaración, pareceme vanal, por non dicir outra cousa, que haxa algunha persoa que teña a magnifica idea de cando se produce un terremoto no cal morren 700 persoas, o seu primer impulso sexa ir a intentar surfear o tsunami-, espero que a este simpático o centrifugue tanto esa onda que lle poña do dereito o seu pequeno cerebro.



Ahora para rematar.
Que lle pasará pola cabeza a un membro dun equipo de rescate cando ten que ir a "sacar do marron" a unha persoa que se sobrevalorou ou que simplemtente se veu nun inmenso fregado por voluntade propia como este último personaje ou estes do viedo ¿?




Está claro que os deportes "de aventura" teñen un risco, pero sempre un risco controlado ou controlable. Moitas veces as fatalidades veñen sen buscalas, pero as temeridades non veñen solas. A divertirse con precaución.

O camiño faise ao andar

Teño a afeción de vez en cando cando teño un pouco de tempo libre, coller a bicicleta e facer pequenas rutas, sempre polo monte (cando é posible).
Un día falando co meu gran compañeiro de aventuras decidimos facer un dos camiños que chegan a Santiago de Compostela, como reto deportivo. Despois dun breve repaso a todos os camiños que tiñamos oído, decidimonos por un que semellaba máis aventura se cadra, A Vía Da Prata.
Miramos en infinidade de blogs e como case sempre acontece as opinions eran variadas e maioritariamente negativas, pero os argumentos que aportaban os foreros non nos botaron atrás nin moito menos, penso que foi o que nos levou a facelo.
Sairíamos dende Sevilla e chegarímaos despois de percorrer 800 kilometros a Santiago.
Despois de equiparnos completamente para dita aventura ,e d cargar as bicis co indispensable,( a maiores unha tenda "ultralight" en cada bici) , chimpamos todo nun coche de alugueiro e encamiñamonos para Sevilla.
Cando por fin emprendemos ruta sur - norte e mirando os nosos mapas e gráficas de desnivel, demonos conta de que seria un viaxe memorable, a distancia entre poboación e poboación e bastante grande, demasiado quizais para ir camiñando pero iso mesmo era o que estabámos a buscar, a soidade a inmensidade dos horizontes a conquistar e os cambios tan grandes nos paisaxes cando os cruzabas. A vía da prata nada ten que ver (por agora) cos grandes camiños como o frances e o do norte, neste non atopas a ninguen durante kilometros e kilometros, debe de ser actualmente o camiño menos transitado, a xente que atopamos estaba facendo rutas que nada tiñan que ver co que faciamos nós, como a transalándalus etc.



Algo que realmente me chamou a atención foi o mero feito de cruzar a peninsula praticamente de sur a norte seguindo unha frecha ou unha cuncha de vieira polo medio de montes e pobos, alí onde nunca nadie mira atopabamos unha discreta frechiña indicandonos a dirección.

Más curiose se cadra é que os veciños deses mismos pobos descoñecian por completo a existencia do camiño, cando faciamos algunha parada e preguntavamos polo camiño (cando nos saíamos do camiño propiamente dito) quedaban extupefactos cando lles deciamos que iamos para santiago de compostela, amiudo advertindonos que compostela quedaba moi lonxe e engadian a coletilla "estades locos".
O que saca en limpo dun reto coma este é a realización e superación un límite físico e sobre todo mental.




Ben, este pequeno relato,é a modo de introducción para o seguinte:

Fai pouco atopeime cun proxecto que están lebando acabo dous galegos, un reto de verdade, facer o camiño de santiago dende o punto máis boreal de Europa, o Cabo Nordkapp en Noruega, cruzarán 10 paises en 7 meses. Non vou escribir nada máis sobre eles, tedes que oílos e seguilos sexa na súa páxina ou na rede social Facebook (entre outras).








*(todas as imaxes podedelas ver en grade pichando sobre elas)

Activismo pasivo / Activismo de salon

Activismo:

1. m. Ideoloxía e comportamento dos membros activos dunha organización o partido que defende e emplea a violencia con fins sociais, políticos o económicos

2. Actividade promovida en favor dun partido, doctrina, etc.:

Xa é ben sabido a gran influencia que teñen as redes sociais nas nosas vidas, miles de millons de internautas circulan por elas, compartindo as súas vidas, as súas fotos, amores, desamores e un longo etc.

Dentro destas maravillosas redes sociais van crecendo grupiños de seguidores de diversos temas. Sexa de lecer ou para difundir ideas, dentro destes últimos gustanme en especial aqueles nos que implicaría unha acción activa para defender dito postulado.
Non sei exactamente cantos grupos reindivicativos existen nas redes socias, pero miles de persoas os enchen, cantos deles se fan sistematicamente seguidores¿? É igual que coller un panfleto pola rúa miralo por riba e dereitiño (no mellor dos casos) ao colector.
O mutismo o que estamos xa acostumados, ao valor que lle corre polas veas ao máis cobarde cando preme click, ou teclea ferozmente.
Que ridículo é ese valente tan cobarde cando se fai seguidor de "stop global warming" e chega a súa casa , prende todas as luces e sube a calefacción até 35 grados para poder andar en calzons e camiseta de asas pola casa.



Esa visión virtualizada das cousas, que cada vez é máis grande gracias a aptitude da xente a ese pasotismo, acentuado por ese valor tan cobarde que fai digno ao máis miserable.

Falando cuns bos amigos non fai moito tempo, chegamos a conclusión que os grandes males actuais son debidos aos ideais difuminados, tempo atrás o vermello era vermello e o azul era azul, ahora o vermello é un cor intermedio entre o laranxa e o amarillo e o azul recorre todas as tonalidades dun ceo de verán.

Que fácil é ser activista de salon, cun so click son seguidor de cincocentos grupiños reindivicativos. Esto é a versión dixital de arranxar o mundo no bar.



Canta xente dirá cando sae o típico grupo de xente manifestandose, ou colgandose dun famoso monumento con pancartas... ¡ eso deberiamolo facer todos ! ¿quen o fai?
A cantos lles gustaría saír da casa e berrar, eso non o quero para os meus fillos, ¿quen o fai?

-----------------------------------------------------------------------------

Sigo pensando que isto é debido a esa difuminación de ideais.
O día que un campesiño se fixo de dereitas.
O día que o comunista mercou roupa de marca.
Todo se difuminou, todo morreu.

U win / we lose

Un exemplo de activismo :

Limpeza da Lanzada

Unha vez máis impera o dito "se non o fago eu non o fai nadie".
Como xa é coñecido que o Concello de O Grove so pensa no turisteo de verán, é non nas persoas que desfrutan as praias no inverno/outono, xurde este iniciativa do Colectivo Ecoloxísta do Salnés, limpar a praia estrela do Grove esa que o concello non quere limpar (pero colabora nesta iniciativa... ejemm)



O sábado 20 de febreiro ás 10:00 aparcamento central da Lanzada, da man de Greenpeace e A Lanzada Surf Clube.

Falar por falar?

Están para recaudar!
Son uns fillos de puta!



Non serás ti o fillo de puta que vai borracho?
Ou falando polo movil?
Ou de picado?
Ou de chunda chunda tunning?

Este finde que todos cheguedes enteiros a casa, e se ides mamados, collede un autobus.

Oscuridade / Depresión

A ausencia de luz natural produce depresión, ou como técnicamente se di "transtorno afectivo estacional" .

Algúns científicos afirman que o noso estado de ánimo pode ser devido entre outras causas , a ausencia de luz solar, o exemplo máis palpable está nos países onde as horas de luz son menores como sucede en Escandinavia, onde se incrementa este transtorno no inverno, xa que a ausencia de luz e praticamente total . Algunhas estatísticas reafirman esta hipotese, xa que nestes paises teñen os índices máis altos de toda a Union Europea en suicidios, os entendidos suxiren que é debido a falta de luz.

Os síntomas deste transtorno asociado a disminución das horas de luz, son :

Cambios no estado de ánimo
Incapacidade para disfrutar
Pouca enerxia
Cambios do sono
Cambios na alimentación
Dificultade para concentrarse
Disminución das actividades sociais.

Claramente a luz afecta na actitude das sociedades, como exemplo, no inverno, os habitantes do norte dun pais son máis dados a permanecer nas casas, e a levar unha dieta forte e altamente enexértica, pola contra, os habitantes do sur son máis dados a estár nas rúas e levar unha dieta máis lixeira.

Así nos paises do norte como Islandia, os días que fai sol, suspendense as clases, para que tanto nenos e maiores podan gozar dun día soleado.

Nós devido a nosa situación xeografica e de latitude, padecemos máis días grises e menos luz ca o resto da península, xa é ben sabido as protestas que saen sempre nos medios de comunicación cando se pasa a hora invernal (supostamente para aforrar enerxia). Pode ser que este transtorno afectivo estacional, esté marcado a lume nos galeg@s¿?, refirome en concreto a esa nosa atitude de " é o que hai", de resignación constante para todos os aspectos da vida. Parece que nos absorbeu unha profunda sombra que nos recubre incluso na roupa, esa roupa escura que lucimos tantos, de cores apagados, cores fundentes co entrono gris da nosa terriña.
Podo ser que as aptitudes da xente veñan dadas en parte pola luz? ou a nosa xa prestixiosa aptitude resignadora é xa apatía herdada xeración tras xeración.
Que pasaría se esta aptitude a trasladásemos aos nosos veciños do norte, en escandinavia¿? Pasarian de ser eses paises tan "potentes" a ser unha panda de suicidas resignados¿?.



Pode ser que eses paises, forxados no xeo e no lume combatan esa falta de luz, poñendo cores a todo, as típicas casiñas de cores da costa, as roupas de lá tinxidas, ou a alegre músicas das frautas.




Fagamos ben ou mal a fotosíntese, hai un mundo ahí fora, vente trone ou chova.





Suspiro, falta de enexía.