A casa das Atochas

A Casa das Atochas é un centro social ocupado.
Fora do que podemos, pudemos, pensar no primeiro golpe mental cando alguén menciona ao movimento ocupa, é a típica casa chea de lixo, pintadas, cheiro a urea e xentes de "mal vivir" (ionkis e demais fauna).

A casa das atochas non é eso, é un centro social, un proxecto con fins socias e culturais, apostando pola dignidade humana ante todo.
Non están ocupando a casa de ninguén nin botaron aos antigos inquilinos fora, este centro está emplazado nunha edificación, que estaba en estado ruinoso, como coloquialmente decimos, feita polvo.

Non fai moito na televisión saiu a noticia de que o centro social ocupado "tabacalera" era visitado pola ministra de cultura en funcións , xa que estabase tramitando a sua "legalización".
Noticia 1
Noticia 2

Fose como fose as similitudes destes dous centros son case exactas, no caso das Casas das Atochas aparte de : concertos, exposicións , obras de teatro, proxeción de cine, talleres diversos, tamén son unha gran axuda para a xente que non chega a fin de mes ou simplemete (desgraciadamente) non teñen cartos para comer, cada mércores -se non me erro-, fan un comedor social gratuíto e público por suposto, este comedor chamase "comida sí, non bombas", un de tantos proxectos dignos de recoñecemento.

Fora desto todo, o desaloxo xa está próximo:
(copio directamente)

"A xuíza que instrúe o caso da Casa das Atochas xa mandou a temida carta de requerimento de desaloxo para o vindeiro 9 de decembro.
Este centro social okupado no céntrico barrio das Atochas convertiuse por dereito propio nun referente contracultural e de loita social no plano local e incluso galego. Dous anos e medio de incesantes actividades á marxe do capitalismo e da xerarquía avalan a súa bagaxe autónoma e autoxestionaria.
Moitos foron os proxectos, loitas e actividades antirrepresivas ou solidarias financiados gracias á okupa; moitos foron os concertos, pases de video, palestras e obradoiros que dinamizaron unha cidade antes marcada polo tedio e a apatía. Pronto chegará o momento no que faga falla a solidariedade de todxs aquelxs amigxs que desexen amosar o seu apoio a tan prolífico como gamberro proxecto. Todxs seremos necesarixs."

Os motivos serán os claros e contundentes, que esta edificación está ocupada ilegalmete etc.
A miña crítica a este desaloxo é a seguinte.

Fora de que esta ocupación é ilegal, fora dos antecedentes que ten este país noso que sobran casas, que moitos construíron polo afán de coleccionar papeliños de cores, este centro funciona e funciona extremadamente ben, este centro é a vergona dos políticos que tanto prometen e nunca ou case nunca fan nada pola xente que lles paga eses magnificos coches onde pousan as súas magnificas "posaderas".

Sí, é vergonzodo que un puñado de xente, de asociacions, monten un centro social, con catro botes de pintura e toneladas de ilusión, É FUNCIONE!, cando o estado non move un dedo... Ao estado parece que os movimento sociais pacificos e respetuosos sen afán de lucro non lle gustan, son incómodos, son incomodos xa que poñen ao aire as súas propias carencias, lamentable, sí, pero certo é que ainda que tí queiras erguer un proxecto digno e de xeito pacifico, se non entras polo aro do estado ou tes o apoio de alguén "influinte" estas morto.




Esperemos que este desaloxo non se produza, e máis que legalicen este centro e que as intitucións que deberían facer estas actividades que fan dende A Casa das Atochas , baixasen a orella e recoñecesen esta labor.

A esperanza chega en forma de Skate

Afganistán
Sempre nos chegan noticias de Afganistán moi duras, e extremadamente triste, atentados, mortes... É un país convulso dende a entrada da URSS ata a chegada máis tarde dos EEUU cos seus aliados. Que pode esperar da vida un neno ou un xoven que está acostumado a vivir coa morte rondando polas ruas, sexan soldados ou sexan os seus veciños mortos.
Unha realidade tan alonxada da nosa, parece irreal, parece que o que nos contan pola televisión sexa producto da mente dun guionísta, pero é tan real, como que ti estás respirando neste preciso momento.
Que pode dar esperanzas a xuventude deste país tan convulso? Que pode erguer o ánimo duns nenos para que afronten a vida cun sorriso nas súas caras?

Pois esa esperanza, esa necisidade que teñen estes nenos esa xuventude maltratada, chega en forma de monopatín, chega deslizandose.

SKATEISTAN: TO LIVE AND SKATE KABUL from Diesel New Voices on Vimeo.

Correr (primitivismo) e olvidados

Primitivismo, simpleza e natural





Xa toquei o tema moitas veces aquí -xa o sei, fagome repetitivo- pero despois de diversas lecturas especializadas -refirome a revistas, libros e web adicadas ao "running"- saquei unha conclusión bastante lóxica, é a seguinte:

Se a arte- musica,pintura..- é inata no ser humano -vexanse as covas de altamira e un longuísimo etc- o deporte e en especial correr é de por si inato no ser humano.

Baixo o meu punto de vista o deporte máis natual, máis primitivo é simple é correr, unha virtude tan común como levantar unha man para rascarse o cogote.
Que deporte hai máis simple que correr? Pouco fai falla para acometer este deporte ou a mesma acción, simplemente ter unha razón ou carecer dela , físicamente calquer ser human (en condición normais) é capaz de correr. Non fai moito pouca xente se vía pola rúa correndo (que non fosen membros de clubes deportivos), duns anos para aquí, coas melloras médicas, estudos e a difusión deste deporte cada vez hai máis adeptos a poñerse as súas zapatillas e botarse ao camiño.
Dentro deste mundillo que podemos ver todo, os que corren un par de meses antes do verán cun bo chuvasqueiro baixo o impacable sol para intentar afinar os seu corpo para lucilo nas praias e piscinas, temos tamén os que corren cando as súas mulleres van a pasear, corren cos seus amigos ou solos e un é un longuísimo etc.
Despois hai uns poucos , que se adican por afección a machacarse kilómetros e kilómetros para batir marcas ou para romper límites físicos e mentais , sexa nunha carreira de 10kilómetos, sexa unha maratón ou un ultrafondo.

Non fai moito e gracias ao periódico deportivo de masas MARCA , alguns coñeceron a un destes poucos que fan grandes proezas correndo, Kilian Jornet, cito textualmente as palabras de Roberto Palomar , autor do texto publicado no marca : " Kilian Jornet, nacido en Lleida hace 23 años, es a las carreras de montaña lo que Maradona al fútbol o Michael Jordan al baloncesto. Su última proeza, después de ser campeón del mundo de carreras de montaña, de esquí de travesía, de ganar todo lo ganable y de batir todos los récords batibles, ha sido subir y bajar del Kilimanjaro (5.891 metros) en 7 horas y 15 minutos."
Fora do mundillo das carreiras de montaña, ou dos afeccionados aos deportes "outdoor" este grandioso personaxe é totalmente descoñecido para a opinión pública, sendo o mellor na súa disciplina, "La gesta no aparecerá en los libros de historia del deporte porque está lejos de cualquier homologación u organismo oficial" palabras do marca.




Ata certo punto gústame que estes deportes non teñan unha repercusión mediática moi grande, xa que así manteñen a súa pureza, son deportistas que aman o deporte de verdade e que non fan deporte como quen vai a oficina, moitos deportes xa se convertiron nun circo de €uros e intereses, esperemos que con este non pase.

A lísta de deportístas descoñecidos que fan aunténticas proezas e son descoñecidos para o público xeral, é basta. Dende quen realiza estas proezas e queda no anonimato ou é o ídolo de un grupete de amigos, non ten patrocinadores nin apoio económico ningún, ata os que case viven desas proezas.

So tedes que buscar pola rede , ou en determinadas marcas técnicas destes deportes, e ver o seu equipo de deportistas , verás que se non estas nese mundillo non che sona ningún, despois recomendoche que copies o nombre do deportista en cuestión, e que fagas unha busqueda, seguro que te vas a sorpender.

Non fai moito , saltando de link en link e de blog en blog, atopeime con dous deportistas fora de serie.
O primeiro Sergio Fernández , un aunténtico máquina, o seu palamarés é unha pasada,un exemplo: correu o Jungle Marathon , unha carreira que discorre pola selva do amazonas, imaxinadevos as concicións desta carreira, humidade , animais perigosos, plantas perigoas.... Un verdaeiro reto, entre moitos que xa ten as súas espaldas. Un exemplo do que fai este home:




Outro deportista que ten moitas aventuras e retos as súas espladas, ou mellor dito inxectados na súa pel é Josef Ajram. Este é outro prodixio pouco "coñecido". O seu plamarés teno curiosamente tatuado na súa pel, entre eses tatuaxes destaco o Ironman, Ultraman e o Marathon des Sables.
Moitos coñecedes o que é o Ironman , xa que é unha proba moi famosa, ten unha das súas edicións na illa de Lanzarote, pero menos coñecido é o Ultraman. Aquí nestes videos podedes velo en acción e coñecer un pouco a Josef Ajram:







Kilian Jornet



Sergio Fernández



Josef Ajram

M.I.D.E

Estando en Paradas do Sil, lendo un cartel de inicio dun PRG , abaixo de todo poñía "baixo as indicacións M.I.D.E."
Estuben buscando información e tirando de memoria para acordarme da páxina web que indicaba aquel cartel, e atopein toda a información.
Aquí vos deixo un breve resumo.


M.I.D.E: Método para Información de Excursions

Premendo no logo entrades a páxina con toda a infromación

É un sistema que mide, o recorrido do sendeiro así como as súas dificultades técnicas e físicas, sirvenos para valorar e escoller o mellor sendeiro , ou o máis axustado as nosas límitacións técnicas ou físicas. Este sistema foi concevido para previr accidentes nas excursións e saídas a natureza.Permitenos ter unha información bastante fiable do recorrido que queremos facer.

M.I.D.E neste aspecto tamén se pode desmenuzar da seguinte forma:

M: Medio; Severidade do terreo, sinalización de riscos.
I: Itinerário; Señalización e orientación do sendeiro.
D:Desplazamento; Estado do terreo.
E: Esforzo: Cantidade de esforzo medido en horas

Pareceme unha idea xenial, tanto para senderias , como para corredores. Con esta información podemos aventurarnos por sendeiros , e saber onde nos metemos. Esperemos que siga avante esta iniciativa e vexamos máis carteliños co logo MIDE

Correde malditos correde

Crónica da Media Carreira Cañóns do Sil (por un servidor)

Toda a carreira discurre polo concello de Paradas do Sil, alí mismo o día 23 no concello recollo o dorsal, ao día seguinte nunha especie de garaxe/alpendre, dan denovo os dorsais e os chips de control (que o día anterior non os tiñan) ,alí teño un pequeno problema co dorsal e teñeme que cambiar o número do 318 ao 384 xa que para ao número 318 non había chip de control.

Xusto despois de recorrer o dorsal , entrame o mítico e clásico apreton despertino precompetición, vou o bar restaurante do outro lado da micro plaza e espero uns minutos eternos a que saira o usuario do baño de homes, dada a eternidade da espera, non me queda outra que meterme no de mulleres, ou efectuar a deposición no medio do ínfimo pasillo. Entro no baño (non vou a descrivir nada máis) e cando quero saír, a porta está bloqueada, era unha porta de corredera e non habia bicho no mundo que abrise eso desde dentro, despois de 10 minutos o usuario do baño de homes por fin sae, e escoita , máis ben ve como se zarandea a porta do baño de mulleres e pregunta se estou ben. Cando lle digo que estou encerrado o usuario pon unha cara de incredulidade increible, podo velo por unha rendixa que hai entre a porta e a parede. O usuario vai avisar a doña do bar restaurante, que se achega alí e me berra unhas instruccións que non me axudan a saír de dita situación, enton ven o fillo... o amijo do amijo do fillo e o que estaba tomando a chiquita alí na barra, non lle dan vento a desmontar a porta... e finalmente entran en escena o personal de protección civil cunha caixa de ferramentas e consiguen abrir a porta....

Despois desta carallada, preparo o dorsal e paso o control para poñerme na saída, según as previsións meteoroloxicas tiña que chover e facer frío, cousa que non fixo e que sorpendeu a todos os participantes, eu incluido que levara a mochila chea de roupa de abrigo.

Dan a saída as 9:40 máis menos, según a previsión que había. Cruzamos parte da vila por unha zona de asfalto, ahí quen máis quen menos xa se vai posicionando nos postos de cabeza, e máis de algún como astutos raposos vanse pegando aos cus que máis lles conveñen , despois deste pequeno tramo xa nos metemos no monte de cheo.

Comenzamos a descender, no meu caso como unha cabra montesa kamikaze. Os camiños deste parcial eran estreitos e naulgún caso embarrados , e nouto directamente pasaba un regato, incluso polo súa verticalidade tinas que facer algún apoio na vexetación e nas pedras colindantes.

Durante todo o descenso fun a par cun grupo de xente, moi simpáticos todos e moi amables e sobre todo moi compañeiros, esto foi unha das cousas que máis me impresionou durante toda a carreira, o compañeirismo que había, ante un resvalon ou unha caída sempre habia unha man compañeira para xudarche ou darche animos.

O descenso foi duns 4 kilometros, pasamos dunha cota de case 700 metros aos 160 +-. Nesta parte como é loxico moita xente se desgastou moito dada a facilidade que supoñia a caída libre por aqueles carreiros. Despois de atravesar varios regatos e inumerables fragas. Chegamos a primeira parte de ascensión, os dous primeiros kilometros de ascensión foron ben levados, salvo que apartir do kilometro 7 +- as ampoias que tiña en sendos pes, empezaban a dar batante a lata, neste momento cando a pendiente xa era moi pronunciada e quen máis e quen menos iba a un ritmo de carreira super lento e case todos por non decir todos subian por aquelas costas andando, apareceu unha muller dus trintalargos -cuarentas (de zarautz e socorrista, tema que nos deu palique gran parte do camiño), animou a todo quisqui co seu bo rollo e fixo que un grupo de competidores empezasemos a coller un ritmo máis forte , e deixasemos atrás aos competidores máis cercanos. A este ritmo so aguatamos a protagonista en cuentión un chaval duns trinta e poucos alto como un eucalipto e eu, así aguantamos ata o kilómetro 12 +- apartir de ahí e nun pequeno descenso , e unhas pisadas que me fixeron torcer o tobillo esquerdo dúas dolorosas veces e as ampoias dos pes cada vez máis grandes e "jugosas" fixerón que o meu ritmo baixase e se distanciaran bastante.

Do kilometro 13 ao kilometro 14 foi sen dúbida a peor subida , tendo que botar case as mans ao chan e enrollar a lengua nun brazo para que non tocase nos toxos e pedras que pisabas, foi unha subida que marcou para min a carreira, xa que parte dela ,case a metade, a fixen correndo ata que reventei polos catro costados. No kilometro 15 había un dos habituallamentos , había O HABITUALLAMENTO que me dou a vida, (cada X kilometros había habituallamentos con bebidas, e froitas), neste habituallamento habia algo enriba da mesa que me dou a vida, apoias de glucosa.

Collin unha rengleira de ampoias pero entre o cansancio o sudor e o encefalograma plano que me caracterizaba durante a subida e alí mesmo, non lle din xeito a separar un par de ampoias do resto, tuben que pedir axuda as mulleres que estaban alí cortando froitas. Despois de inxerir a primeira ampoia notei o seu efecto como a poción maxica de asterix, podendedo volver a correr cun ritmo bo incluso adiantando a varios corredores que tiña por diante, a outra apoia que lebava caeume polo camiño e coulleuna o competidor que me precedia.

Xa quedaba un kilometro escaso para chegar a meta, e a visión do inflable vermello da meta xa estaba próximo, unha fraga máis e chego a meta, onde me esperaban gran parte da xente que había coñecido polo camiño, e cos berros do home alto como un eucalipto (non sei o seu nome) e da muller aquela que me animou gran parte do camiño, chego a meta cos aplausos de aqueles compañeir@s que sufriron conmigo parte do camiño.

Unha carreira para repetir.

A cárcere de Stanford

O psicólogo Philip Zimbardo, fixo na década dos 70 un experimento sobre a conducta humana.

Zimbardo pretendia demostrar entre outras cousas, que a afirmación "O home é malvado por natureza", era erronea.
Selecionou a un grupo de voluntarios con prefiles psicolóxicos dentro dos parámetros considerados como normais, otorgoulles aleatoriamente a cada un ,os papeis de prisoneiro e carceleiros, nunha prisión ficticia. O experimento que estaba diseñado para 1 mes, pero cancelouse na primeira semana.
Aquí vos deixo os testimonios, tanto de Zimbardo como dos voluntarios convertidos en carceleiros e en reclusos.

Bajo mi prisma

Estadísticamente las estadísticas no funcionan, así mismo, una revolución pacifica tampoco funciona.





Que pasaría si existieran estas maravillosas redes sociales en mayo 1968 en Francia en las mitificadas revueltas estudiantiles si fuesen convocadas por facebook, twitter y cualquiera de sus ramificaciones¿?
Pues irían cuatro personas y no tendría repercusión alguna, ni tan siquiera saldría reflejado dicho acontecimiento y revuelta social en ese libro tan gordo que hace de cuña en ese sofá que se tambalea.

Curiosamente de un tiempo par aquí, siempre escucho a padres, madres y educadores quejarse que los niños ya no juegan como antes en la calle, que solo están enganchados a juguetitos virtuales,curiosamente esos mismos educadores y progenitores, no ven que ellos mismos hacen exactamente lo mismo??
En cualquier foro, bajo el anonimato de la red, hay miles de bolcheviques y miles de musolinis, pero rebasada la barrera virtual nos encontramos con cobardes, que ya no piensan por si mismos, si no que solo critican sistemáticamente cualquier opinión contraria a la propia.

Así mismo aquellas magnificas protestas que paralizaban países, que crearon épocas de crítica social y movimientos subversivos, ahora se encuentran bajo el amparo de anonimato, estoy seguro, que miles de personas en facebook teclearon "me gusta" o "asistiré" a la próxima huelga general que está convocada para el 29 de este mes, seguramente que la inmensa mayoría de la gente, miles de ellos, simplemente se quedarán en sus cómodas camas, o se irán al trabajo y sonreirán cuando vean a cien personas gritando consignas extrañas para ellos.

Las luchas son virtuales, son mediocres, tan mediocres como toda la clase política.
Esa virtualidad ampara esa desbocada imaginación nos hace creernos jefes , tenientes coroneles de ejércitos inexistentes, pregoneros de mensajes vacíos, reindivicadores y líderes falsos, tan falsos como los ídolos que adornan esos majestuosos templos.

Día tras día y observando detenidamente , te das cuneta de que ya nada es real, todo gira a esa virtualidad, hacemos ascensiones a montañas imaginarias en la esquina perdida de un valle perdido de Nepal, ayudamos a exterminar el hambre en el mundo con un clic , desensibilizados completamente ante los sufrimientos ajenos, desmemorizados y faltos de creatividad, miedosos.

Esas profecías con las que nos intentan dar miedo, esas grandes factorías del márquetin, ya no funcionan, esas profecías ya se cumplieron hace mucho, ya impera el caos y el desorden, ya nada vale nada, y tu voz no existe, solo es un remoto recuerdo en tu interior, es el ruido del teclado, así como aquellas viejas revueltas son solapadas por famosillos de quita y pon este mundo despedazado por el alter ego virtual que lucha encarnizadamente en su butaca con respaldo, creando rebeliones y eslóganes vacíos.

El último que salga que apague la luz.

Anónimamente YO.